Mediapark een indrukwekkend moment

 Om 17.00 uur bracht mijn dochter me bij het kleine ns station voor het mediapark, de diverse parkeerplekken voor de entree, de grasstroken en een klein parkeerterrein waren al vol met geparkeerde en wild geparkeerde auto's.

Voor het hek bij de ingang, waren in een hoek enkele vlaggen en dundoeken opgehangen, ook een zeer fraaie, helaas een ietwat verregend groot doek, met daarop de namen van het forumbeheer, een gedicht van Salsa, wat spreuken en die bijzondere kop van een bijzondere man.

Er lagen ook bloemen, er brandde een kaarsje en overal zag je die witte weggetrokken en gespannen gezichten van mensen die straks naar binnen wilden, ingetogen af en toe opfleurend als ze een bekend gezicht zagen, pratend en steun bij elkaar zoeken in woord en houding.

Er waren genodigden, geen belangrijke booboo's maar mensen van alle rangen en standen en uiteraard de familie Fortuyn, de sprekers prof. Smalhout, Pamela Hemelrijk, Hans Smolders en die kranige vrouw van de beveiliging Snel, verder een grote variëteit aan personen, die op de plek zelf de herdenking mochten bijwonen, vanwege de krappe beperkte ruimte.

Om even na vijven, mochten de overigen naar binnen, in een rustig tempo een lint van emotionele mensen, aangedaan, gespannen en soms wat verward liep men naar het immense parkeerterrein, alwaar een aantal geluidsboxen waren opgesteld.

Langzaam vulde het voorterrein zich met honderden mensen die zich allen maar één doel hadden een waardige herdenking van de moord op PIM.

Emoties, je zag ze helder en duidelijk, moeders met kinderen, bouwvakkers, verkopers, ach alle beroepen en lagen van de bevolking zag je vertegenwoordigt en jong en oud in een serene en toch gespannen sfeer, ook de pers was er, maar die kon geen smakelijke plaatjes schieten, ook al deden ze hun best.

De toespraken, Pamela met haar twee geweigerde columns raakte gevoelige snaren en gaf de media met hun vooringenomenheid nog maar eens helder onderuit de zak, evenals de politici, zowel de vorige als de huidige konden haar woorden in hun stak steken.

Ook prof.Smalhout nam weer eens geen blad voor zijn mond en liet schamper weten hoe ze eens PIM demoniseerden en nu als pilatus hun handen in onschuld trachten te wassen, maar ook de "onafhankelijke" media kreeg van de prof. een behoorlijke veeg uit de pan.

Marten Fortuyn sprak bewogen over de weigering van de regering om Smolders een lintje te onthouden, omdat zijn aktie maar een éénmalige was geweest, maar Hans Smolders kreeg de gouden manchetknopen die PIM nog besteld het met inscriptie.

Ook waren er emotionele woorden van dank, heel veel dank voor de dappere vrouw, die naast PIM bleef zitten, zijn hand vasthield en hem moed insprak, zodat PIM niet in éénzaamheid op dat koude terrein is gestorven, maar met een warm en barmhartig mens naast hem.

De minuut stilte was indrukwekkend, het terrein was gedurende de lezingen steeds voller gestroomd met mensen die nog uit hun werk kwamen, in de file hadden gestaan of een trein hadden gemist, maar je kon een speld horen vallen.

Daarna een defilé van alle aanwezigen naar de plaquette op de grond, alwaar PIM was gestorven, omzoomd met bloemen, gedichten, kleine en grotere attenties van al die bewogen mensen.

Er was gelegenheid tot het tekenen van een register, maar niemand wilde eigenlijk die plek verlaten, het leek wel of iedereen bang was, dat als je daar wegliep je van PIM wegliep, alsof je hem in de steek zou laten.

Ja de emoties waren groot, ook ik was verward, had verdriet en zag en hoorde alles niet, maar vond troost in mijn medelotgenoten, soms wildvreemden, maar toch verenigt in dat ene, de liefde en het verdriet om en voor PIM.

Om 19.30 begon de menigte eindelijk ietwat op te lossen en verplaatste men zich naar de uitgang, ieder ging weer zijn/haar weegs en besefte met smart en pijn, dat PIM eens leefde, maar dat we verweesden volwassenen zijn en hem zullen blijven missen.

Ik dank de organisatie voor de perfecte afhandeling, de geluidskwaliteit en de enorme klus die ze hebben geklaard, want het media-park was onherkenbaar en één grote bouwput, maar er is en was geen enkele wanklank te horen.

Mocht ik mensen hebben gemist, sorry ik was er dan even niet met mijn verstand bij, maar het ging om PIM en niet om mij, we hebben daar gezamenlijk ingetogen en met respect onze vriend en toeverlaat de laatste eer bewezen.