Hoe vaak kun je iemand vermoorden

Wat mij keer op keer verbaast is het gemak waarmee de Nederlandse politiek en haar rechtsstaat zich aanpast aan de omstandigheden en zich als een kameleon aanpast aan de door hen zo geroemde en platgetreden normen en waarden.

De leefbaren sloten PIM in hun armen, maar toen PIM riep het land is te vol en de Islam is een achterlijke cultuur, vielen de pluchezitters van LN hem aan en gooiden hem de partij uit, denkende zijn zetelwinst veilig te stelen en zo PIM politiek te vermoorden.

Maar deze geestelijke moord mislukt en PIM kreeg steun van vrienden en een schare aanhang en kon alsnog een eigen partij starten en opnieuw beginnen, wat wonderwel in korte termijn lukte en PIM deze geestelijke aanslag met elan en voortvarendheid overleefde.

Nagenoeg iedere belangrijke politicus, behalve JP Balkenende, heeft zich destijds meer dan negatief uitgelaten over de heer Pim Fortuyn, men meende hem als Haider, Himmler, Hitler of overeenkomstig predikaat neer te mogen zetten, men schepte een geestelijk klimaat, waarvoor de primaten zich nog zouden schamen, maar niet onze volksvertegenwoordigers.

Als ware het woordentovenaars, zo vielen zij over elkaar heen, om maar gekkere en smadelijke en misselijker teksten over die Herr Fortuyn uit te storten, want deze flamboyante man bleek een gevaar voor hun pluche afdeling op te leveren en in liefde en oorlog is alles geoorloofd, dus de man moest gestopt worden, koste wat kost.

De één meende hem zelfs üntermensch te mogen noemen, een ander wees fijntjes en diplomatiek op het huis van Anne Frank, weer een ander zag bij de februari herdenking een Surinaamse moeder huilen uit angst voor deze demoon in de persoon van Pim Fortuyn.

Maar als hyena's vielen ze over hem heen toen hij één van hen meer doden verweet dan Bin Laden, want kom niet aan één van de gesettelden, kom niet aan deze politiek o zo correcte figuren, want dan moet je het bezuren.

Pim had geen beveiliging nodig, men zag geen kwaad in stickers met PIM in bruin uniform of als Hitler parodie, men zag geen kwaad in smerige taarten die hem in het gezicht werden gegooid, men zag geen kwaad in de bedreigingen, want ach overal gebeurde wel eens wat.

Snerende opmerkingen naar de populist die het allemaal beter wist, geringschattende en neerbuigende verklaringen, de man had geen oplossingen en enkel maar kreten, zo lieten zijn tegenstanders weten, nimmer waren ze in staat hem daadwerkelijk integer de mond te snoeren, daarom kon hij hen met L-Rotterdam genadeloos en massaal vloeren.

Toen gebeurde het onvermijdelijke, het onafwendbare, een veganistische idioot schoot PIM in het mediapark daadwerkelijk dood, opnieuw stokte de adem, opnieuw was men ontsteld, maar in de politieke achterkamertjes werden alvast de stemmen geteld.

Men riep om het hardst dat men dit niet had kunnen voorzien en men toonde zich geschokt en men zou alles doen om de waarheid aan het licht te brengen, maar het enige fatsoenlijke wat men op dat moment had kunnen en moeten doen, was getuigen van hun falen en het excuseren van hun verkeerde en foute uitspraken, maar dat was iets wat ze het liefste snel vergaten.

Men gelaste een onderzoek, het werd een dik boek, met Klaas Vaak'achtige eigenschappen, waarin kolen en geiten werden gespaard, waarin alles met de mantel der liefde werd toegedekt, maar geen woord werd gesproken of gerept, over het falende oude kabinet, opnieuw werd een onschuldige vermoord, want men liet hem niet aan het woord.

Daar was en kwam een troonrede, men herstelde wel de bede, maar vergat te melden dat er in Nederland, bananenland een politieke moord was gepleegd, zo werd PIM ook uit de troonrede geveegd, als had hij nimmer bestaan, voor velen een reden voor een meer dan bittere traan, opnieuw werd PIM geestelijk vermoord, want men vergat hem woord na woord.

Men lichte zijn partij vakkundig het pootje, namen de onzekere en onervaren nieuwkomers in het ooitje, te kleine huisvesting, uitspelen van geschillen en vooral niets maar dan ook niets door de vingers zien willen, om zo een klimaat van rellen en geschillen te creëren en ja hoor het lukt met hulp van zijn eigen dames en heren, om zo ook de partij en fractie te vermoorden.

Opnieuw was de naam van Fortuyn in diskrediet, niet dat hij er ook maar iets aan kon doen, maar je zag de besmuikte gezichten, ze hadden toch maar mooi eendrachtig dat rapaille doen pootje lichten en zo verzetten men weer de politieke lichten in de oude vertrouwde stand.

Ook het proces van zijn moordenaar en de gehele voorgeschiedenis was meer dan een aanfluiting van de rechtsstaat, koning Volkert van der Graaf leek meer en meer op een witte raaf, dan op een koelbloedige killer, maar ja het was dan ook zijn proces en hij dicteerde de kaarten, zoals voorheen zijn bekenden en vriendin de smerige taarten.

De uitslag van het proces was een slag in het gezicht van ieder weldenkend mens, hier ging een politieke moordenaar wandelen met een schandalig lage straf, opnieuw was het daar, alsof men liep over het graf en men nauwelijks iets om inhoud van de daad en aard gaf.

Dan gaat de kamer arrogant als altijd, voorbij aan het debat over de kwestie van Fortuyn en zijn beveiliging, weer schuift men het krenkende en pijnlijke debat voor zich uit, want niemand met boter op zijn hoofd wil in de publieke belangstelling staan, vanwege een vermoorde collega die nooit hun collega is geworden, opnieuw is daar de moord.

Dan was er een aanklacht wegens haatzaaien, maar die werd niet ontvankelijk verklaard, want PIM was toch niet meer lijfelijk in de rechtszaal paraat en kon dus geen belanghebbende meer zijn, zo bemerkte de rechter o zo fijn, zo vermoorde men hem dus nog maar een keer.

Mijn domme en stille vraag is slechts, hoe vaak gaat men hem nog vermoorden, hoe vaak hoor ik nog die stomme woorden, als zou hij rechts extreem zijn, als zou hij zelf schuld dragen, wanneer houd het op en zegt men stop of mogen we straks ook nog het laatste beetje respect ten graven dragen en zal men verklaren dat PIM het zelf zo geënsceneerd had.

Hoe laag ben je als mens en maatschappij gezonken, als je niet eens in staat bent om één van je meest getalenteerde politiek vermoorde zonen het gepaste respect te tonen, kijk dat is nu het land van Normen en Waarden waarin wij wonen.

Hoe vaak gaan ze hem nog vermoorden, hoe vaak ontbreekt het nog aan gepaste rouw woorden, hoe vaak vermoorden ze nog zijn woorden, stil en als dieven in de nacht, stalen ze zijn idealen en woorden, waar ze eens hem met zijn allen in eenheid in een orgie van aantijgingen smoorden en zo het klimaat schiepen waarin men hem dus vermoorde.