Hoe de democratie een briljant verloor
en een nepper terugkreeg

Nederland had een partij die de idealen en ideeën van wijlen Pim Fortuyn wilde voortzetten, deze partij droeg zijn naam en was door hem in moeilijke omstandigheden opgericht en nimmer tot wasdom gebracht, vanwege een lafhartige moordaanslag.

Ontheemd en zonder leider werd deze partij de speelbal van allerhande figuren die meenden dat zij een kans maakten op het politieke toneel en op deze wijze macht en aanzien konden verwerven, het resultaat was crisis op crisis en diverse bewogen ALV's, alwaar de toon werd gezet.

Keer op keer bleken de statuten en reglementen als een soort elastisch koord te kunnen worden uitgelegd en werd de leden duidelijk gemaakt dat slechts een handvol bestuurders de dienst uitmaakten en de leden slechts datgene hadden te doen wat hen was opgedragen.

Zelf nadenken, zelf kritisch wezen en zelf akties ontplooien, was en is ten strengste verboden, want kritiek is tegen de éénheid en zoals het een goede leverworst betaamt, dient alles vermalen te worden tot één grote éénheidsworst, waarin de individuen ondergeschikt zijn of moeten zijn aan het almachtige wijze hoofdbestuur.

Kritiek is uit den boze, daar waar PIM ooit op de bres stond voor de vrijheid van het woord, want hoe apert uw mening ook……..etc., menen zijn schatbewaarders dat dat geleuter en geneuzel maar eens afgelopen moet zijn en is alleen nog de officiële lezing en mening rechtsgeldig en niet de mening van bevlogen en bewogen leden.

Daar waar de vermoorde leider stond voor transparantie, voor het vertolken van de onvrede van de burgers, voor het uitspreken van hun ongenoegen en het weer invoeren van de menselijke maat en een dienstbare overheid en bestuur, menen de opvolgers dat het grootste goed het is om via achterkamertjes regeltjes en interim besturen aan te stellen, om mensen de mond te snoeren en vooral via het dogma van valse éénheid, kritiek en bezwaren wegwuivend.

Ooit was het nuance te mogen zeggen wat je dacht en te doen wat je zei, nu is het een misdaad om te zeggen wat je denkt en vooral niet te doen wat je zei, dan ben je een gifspuiter, dan ben niet loyaal, dan ben je een onderkruiper, dan ben je ongedierte of onkruid.

Laat ik nu altijd gemeend hebben, dat alleen andere laag-bij-de-grondse lieden zich van dergelijke taal bedienden, want daarmee geef je aan geen goede argumenten te hebben en over te gaan tot platvloers schelden en mensen verdacht en zwart te maken, om zo hun kritiek te verstommen in geschreeuw en gebral, want éénheid is ineens gelijk aan mond en hersendood.

Een brijante man, richtte nagenoeg in zijn ééntje een partij op, alwaar een complete volksbeweging zich achter schaarde, zelfs nadat hij was vermoord, werd zijn aanhang nog gehoord en waren mensen bereid hun tijd en energie op te offeren voor hun ideaal, een echte volkspartij voor de geknechte en verweesde burger, een partij van de mensen voor de mensen.

Met dank aan ruggengraat loze parlementariërs, met dank aan zwakke bestuurders, met dank aan doofstomme en blinde volgelingen, werd op een ondemocratische wijze een briljant in de politiek omgevormd tot een pralerige goedkoop stukje geslepen glas, dat schreeuwend om aandacht vraagt en stampvoetend keer op keer de valse media en anderen de schuld geeft van de onheuse aandacht en problemen, die hen ten deel valt.

Nee, niet zij, de bestuurderen, niet het almachtige HB, niet de fractie, maar die domme regionale dwarse bestuurders, die opstandige domme leden en die immer dwars liggende linkse mollen en columnisten, die hollen de partij uit en veroorzaken het glansverlies.

Gelukkig, had ome Mat Herben 1500 machtigingen op zak, al dan niet voorzien van een geldige pas, al dan niet voor de volle 100% gecontroleerd, om zo fluks en veilig orde op zaken te stellen, geen hoor en wederhoor, geen compassie voor inzet en geleverde prestaties in het verleden, afvoeren en weg met die querulanten, de kandelaar van kunstig geslepen glas, glinstert ook zonder zijn regionale en landelijke kroonjuwelen.

Ed Maas en Oscar Hammerstein kunnen weer opgelucht adem halen, nu nog even wat juiste mensen op de juiste plaatsen regelen en dan is de rust compleet, dan zal er enkel en alleen nog gejuich opklinken als de kaarsjes worden aangestoken en zal iedereen tevreden Ooooooohh en Aaahh roepen bij zoveel sierlijk licht, want de briljanten zijn verdwenen, de kandelaar is ontdaan van zijn kroonjuwelen, wat moet je trouwens met dat kostbare spul.

Want mondige democratisch gekozen bestuurders, zijn enkel en alleen maar tot last, leden met kritiek moeten maar opzouten naar andere partijen, zoals NR of DPN, ook de NLV doet nog steeds mee, nee daar zit de LPF leiding niet mee, resteert een jolige club van gelijkgestemde zielen, zonder kritiek en zonder commentaar, gewoon een gezellige club zo onder elkaar.

En de mannen en vrouwen, die dagen, weken en maanden hebben helpen bouwen aan het erfgoed van Pim Fortuyn, die ook een mening en een visie hadden, die hadden de pech, dat zij dachten binnen een democratische club kritiek te mogen uiten, die staan nu letterlijk en figuurlijk erbuiten, want men wenst rust in de tent.

De rust is weergekeerd, ettelijke bedroefde en teleurgestelde leden hebben opnieuw afgehaakt en weer was er een aderlating, weer zijn er mensen onnodig geschoffeerd, weer zijn er mensen geroyeerd of gedwongen afgetreden en zo verliest deze partij steeds meer de brede draagkracht bij een groot publiek, kijk en dat maakt menig Fortuynist nu zo ziek.

Wat eens een kolkende en bewogen, emotionele volksbeweging was, is nu verworden tot een middle of the road partij, wat eens bestemd was als een bijl onder aan de stam van een verworden en verkankerde maatschappij, is nu een gewaardeerd lid van diezelfde maatschappij geworden.

Zo verloor een ruwe briljant zijn glans en potentie en is verworden tot een nepper, een mooie geslepen glas kroonluchter, waar allerhande valse nichten en egotrippers zichzelf aan elkaar spiegelen en om het hardst roepen hoe goed ze zijn, hoe handig ze die rommel overboord hebben gezet, kijk ze lachen en glinsteren van de pret.

Vergeet echter niet, dat al die teleurgestelde leden, al die afgeserveerden, familieleden en kennissen en vrinden hebben en dus nu negatieve ambassadeurs zijn, die niet bepaald verder zullen bijdragen aan het in stand houden van de mare, maar juist nu hun ongezouten kritiek openbaren en verkondigen, hetgeen je later wel eens kon opbreken, zoals al vaker is gebleken.

Een volksbeweging gesmoord in het verbieden van het vrije woord, jammer maar al te waar.