Nederland verwaarloost haar zonen (en dochters)

Keer op keer blijkt dat het Nederlandse regentschap zich niets gelegen laat liggen aan haar zonen en de geschiedenis leert ons dat wij Nederlanders ook daarvoor niet warm lopen.

Na de tweede wereldoorlog is nationalisme en patriottisme in Nederland een meer dan vies woord geworden, we waren altijd al een land en natie van handelsgeest en kooplieden, maar na de laatste oorlog heeft Nederland schijnbaar besloten het weg met ons hoog in het vaandel op te nemen.

Werd de bevrijding van Indonesië, voormalig Nederlands Oost Indië, al niet gevierd, direct na de verschrikkelijke ontberingen in de Jappen kampen, werden de vluchtelingen in Nederland niet bepaald warm welkom geheten, in tegendeel, we hadden zelf zorgen genoeg en dus geen boodschap aan die Indischgangers die hier kwamen klagen.

Bovendien waren we na de bevrijding bijna direct betrokken bij een nieuw conflict, dat eufemistisch tot op heden politionele acties worden en werden genoemd, duizenden jonge mannen werden vanuit Nederland naar de archipel verscheept om ons gezag te herstellen.

Jonge mensen werden geconfronteerd met een compleet andere maatschappij en wereld als die ze gewend waren en bijgestaan door de toenmalige KNIL militairen en inheems medestanders werden zij betrokken bij een bloedige burgeroorlog waarbij de archipel voor Nederland als kolonie verloren ging.

Op de vlucht voor represailles en met loze beloftes, werden onze Molukse medestrijders geadviseerd mee te gaan naar Nederland, want van daaruit zouden zij steun en bijstand voor hun vrije Molukse staat krijgen, helaas Nederland beloont zijn zonen nimmer.

Tot op de dag van vandaag zitten zij in Nederland en heeft de Nederlandse Overheid nimmer hun rechtmatige aanspraken op erkenning erkend, sterker nog, menigmaal heeft Nederland haar oude bondgenoten geschoffeerd, gekleineerd en zo een klimaat van haat en frustratie gezaaid, maar ja dat heb je met handelaren.

Er woede een Koreaanse Oorlog, ook daar deden Nederlanders aan mee, tegen het communisme, voor een vrij en democratisch zuid Korea, na bloedige gevechten en een gedesillusioneerde terugkeer van de Veteranen, werden ook deze zonen niet meer geëerd, want zoals ons land betaamt, waren wij beter in de handel en wandel dan in principes.

Nieuw Guinee, ook alweer zo'n zwarte bladzijde van het Hollands regentesk optreden, waarbij de betrokkenen allen gedupeerd en beschaamd achter bleven, wij zouden hun vrijheid garanderen, we offerden het leven van enkele jongens en verdwenen zoals zovaak met de staart tussen onze benen, want de internationale belangen waren groter dan de persoonlijke.

De getraumatiseerde en teleurgestelde bevolking, vluchtelingen opgenomen in Nederland en de betrokken militairen behoefden niet te rekenen op de steun of begrip vanuit de Nederlandse overheid, sterker nog men deed uit alle macht het idee ontstaan dat het nimmer had bestaan.

Nederland verdween uit Suriname, opnieuw een fiasco, want de gehele procedure was opnieuw een beschamende vertoning, waarin wij medeverantwoordelijk zijn voor de huidige situatie, want we hadden nagelaten het oude koloniale verleden te vertalen naar een gedegen voorbereide vrijheid.

Iedere Surinamer mocht kiezen voor 2 nationaliteiten en dus verdwenen de hoog opgeleiden en de goed geschoolden, met gezwinde spoed naar Nederland om aldaar hun toekomst en inkomen veilig te stellen, later gevolgd door velen teleurgestelde, die dachten in Nederland de welgevulde honingpotten aan te treffen, daar waar Suriname razendsnel afgleed van een welvarende kolonie tot een verpauperde en corrupte maatschappij, met dank aan de regenten van het oude moederland.

Ook met de boven en benedenwindse eilanden weten we ons geen raad, zelfstandigheid zat er niet in, daarvoor waren hun bestaanskansen te klein, maar ze beheren en regeren als een verlengstuk vanuit het Nederlandse deden we ook niet, dus opnieuw geen hom en geen kuit en dus herhaalt de geschiedenis zich en verpaupert en corrumpeert opnieuw een maatschappij met alle gevolgen binnen Nederland, wegens het toestromen van de vele drop-outs.

Nederland blaast graag internationaal zijn toontje mee, dus aan vredesmissies en dergelijke leveren wij graag manschappen en materiaal, maar helaas daar blijft het dan ook bij, de jongens en meisjes die de vuile was moeten opknappen laten we het liefst van het toneel verdwijnen, kijk maar naar Libanon, naar Sebrenica en straks ook weer Irak en Afghanistan.

De Nederlandse overheid, staat graag vooraan met haar opgestoken en alwetende vingertje, zij strooit kwistig met de belastingcenten, want dat kunnen onze regenten als geen ander, uitgeven, maar als het erop aankomt, dan is het credo niet thuisgeven, want wel mensen met onmogelijke mandaten op pad sturen, hen de kastanjes uit het vuur laten halen, maar zodra het te heet onder de voeten wordt, dan is onze overheid ineens haar geheugen selectief kwijt.

Zelfs het éénvoudig herdenken en vieren van een Nationale bevrijding, ging ten koste aan de kruideniersmentaliteit van de overheid, want de nationale bevrijdingsdag vieren we alleen als het van de eigen portemonnee mag, dus als deze op een zaterdag valt.

De kruideniers menen dan ook dat het commercieel beter is om het samen met de voormalige vijand te vieren, we ontvingen dan ook Hiroito en negeerden onze Indische slachtoffers en gevoelens, we lopen als staat weg voor onze verantwoordelijkheden, maar verwachten wel dat de burgers trouw en loyaal het gevoerde beleid steunen, hoor de democratie pijnlijk kreunen.

Als Natie willen mensen trots kunnen zijn, als natie willen mensen hun historische diepte en hoogtepunten kunnen vieren en met elkaar delen, wil men waardering voor datgene wat men destijds dacht dat goed was, waarvoor Nederlandse burgers hun leven hebben gegeven.

Kijk het klinkt wel leuk als men roept om een oranjegevoel, maar voor het echte nationale gevoel, zul je als overheid je zonen en dochters moeten eren, zul je als overheid over al je onderdanen rechtvaardig moeten regeren en niet onwelgevallige delen naar believen kunnen en mogen negeren of de historische waarheid beliegen en bedriegen.

Door het verlaten van de rechtlijnige weg, door het geweld aandoen van eer en geweten, door het ontlopen van haar verantwoordelijkheden, heeft deze overheid de huidige verpaupering van moraal en zeden op haar geweten, Nederland is zo verworden tot een bananenstaat, die enkel nog over moraal en recht praat, nimmer meer de daad bij het woord voegt en waar de terreur van de straat uiteindelijk het recht heeft opdoekt.