In bloed gesmoord

 Hoelang accepteren wij de bloed en eerwraak nog en laten het keer op keer gebeuren dat jonge mensen tegen hun wil op bijkans middeleeuwse wijze worden uitgehuwelijkt en ondergeschikt worden gemaakt aan de familie of stamtradities.

Wie zich niet wil schikken naar de achterlijke en allang achterhaalde culturele zeden en gewoonten, kan de dood verwachten, zo kunnen straffeloos jonge meisjes en vrouwen als een stuk vuil worden afgemaakt, enkel en alleen omdat de vader of clanoudste meent dat de eer op het spel heeft gestaan en besmeurd is geworden.

Geen rationele benadering maar een emotionele, geen overleg en wederzijds hoor en wederhoor, maar dictaten van bovenaf, want zo was het, zo zal het moeten blijven van vader op zoon, van moeder op dochter en altijd weer de familie eer, wat dat dan ook mag wezen.

Onze gasten willen niet integreren, zij willen wel deelname aan de welvaart, van de zorg en diensten gebruik maken en hier wonen, maar met behoud van hun bergdorpen middeleeuwse zeden en gewoonten, alsmede de sharia, hun wetten gebaseerd op hun religieuze beleving en interpretatie, waardoor jonge mensen geestelijk fijn vermalen worden tussen twee werelden.

We eisen dat deze kinderen hier naar school gaan, dat ze hun diploma's halen, we geven toe aan de hoofddoekjes terreur, we accepteren de gesluierde vrouwen op straat, maar bieden aan deze kinderen geen enkele bescherming tegen de familiehaat en de raad, waardoor zij keer op keer met de ouders en familie in conflict komen.

Het resultaat, een meisje in de knop van haar leven, geslachtofferd met een jachtgeweer, omdat zij niet meer paste in de traditionele beleving en dus de familie eer had aangetast, haar enige zonde was, dat zij modern was geworden, moderner dan haar ouders en dat kostte haar het leven, koelbloedig meegenomen naar het land van herkomst om daar als een hond te worden afgemaakt.

Waarom, omdat zij niet meer voldeed aan de eisen van haar ouders, omdat zij niet meer paste in het beeld, omdat zij te westers was geworden en dus niet meer klakkeloos luisterde naar wetmatigheden die zij niet meer onderschreef en aldus een blamage was geworden voor haar vader en dat met de dood moest bekopen.

Koelbloedig, want het argument eerwraak kennen wij niet en dus is de straf hier hoger, dan in het land van herkomst, waar men wel rekening houd met de familie omstandigheden en de familie eer.

Ik wil best geloven dat het opvoeden van een dochter moeilijk is en zeker moeilijker in een open maatschappij als de onze, dan in een besloten gemeenschap en met toezicht van de clan, hier loeren meer gevaren, heerst er meer losbandigheid en zelfs zedenloosheid, maar dat kan en mag nimmer een reden zijn om een jong leven te nemen, omdat je meent dat je eer beschadigd is.

Intergratie, aan me hoela, als we toelaten dat meisjes verplicht hun uiterlijk aanpassen aan de rituele vereiste kleding, als we toelaten dat ouders na 20 jaar nog steeds de taal niet machtig zijn, als we toelaten dat in beroepsopleiding niet de dress code van het beroep, maar dat van de religieuze achtergrond de boventoon voert, dan zijn wij allen mede schuldig aan deze moord en lopen we met een ton boter op ons hoofd.

Wij stimuleren daarmee het in stand houden van achterlijke en achterhaalde zeden en gewoonten, wij zeggen dan tegen de nieuwkomers, trek je van ons maar niets aan, wij tolereren dat u uw eigen manier van leven prevaleert boven die van ons, sterker nog wij passen voor u graag onze wetten een beetje aan.

Daarmee onszelf en onze maatschappelijke verworvenheden, zeden en gewoonten diskwalificeren en tweederangs burgers worden in eigen land en tegen de nieuwkomers zeggen, jullie weten het beter dan wij, jullie hoeven je niet aan te passen aan onze omstandigheden, ga gerust je gang, want wij hechten niet zo aan onze maatschappij.

Dan moeten wij ook niet gek opkijken, dat losgeslagen jongeren zich geen moer aantrekken van onze kritiek, want onze overheid stimuleert hun gedrag, door het verstrekken van steeds meer extra faciliteiten en begeleiding, door het keer op keer verstrekken van dubieuze subsidies aan allerhande duistere begeleidingsprojecten, waarvan de resultaten en doelstellingen vaak totaal onbekend zijn.

Daar waar straf en correctie nodig waren, pamperde de Nederlandse staat en vergoelijkte het wangedrag en de misstanden onder de noemer multi-cul en verrijking van onze cultuur.

Een verrijking gebaseerd op repressie, op verachting, onwil en dwars tegen alles in zijn, wordt door onze sociaal voelende zorgverleners keer op keer vergoelijkt en wat krom is recht gepraat, keer op keer heet het dat men een inhaalslag aan het maken is, dat men begrip moet hebben voor de moeilijke omstandigheden en meer van dit soort uitvluchten.

Het resultaat, gevangenissen vol met allochtonen, ontspoorde jongeren, tot haat aanzettende religieuze leiders, onaangepast gedrag en de autochtoon die zich in zijn eigen land en steden bedreigt voelt door de nieuwkomers met als klap op de vuurpijl de eerwraak die het jonge protest in bloed smoorde en opnieuw is de maatschap even stil.

We houden stille tochten, we roepen op tot verdraagzaamheid, we zijn tegen zinloos geweld, (welk geweld was ooit zinvol), maar tegelijkertijd accepteren wij onaangepast gedrag, vinden we het gewoon dat mensen van onze normen en waarden en wetten zich niets aantrekken op grond van hun religieuze of traditionele gronden en noemen dat tolerantie.

Ik noem dat sociale zelfmoord, ik noem dat jezelf te grabbel gooien en ik noem dat waanzin ten top, want ik verzeker iedereen, dat als u probeert uw Nederlandse zeden en gewoonten in hun landen toe te passen er ineens geen multi-cul begrip is voor uw individuele beleving, laat staan dat u vrij zult zijn in uw publiekelijke religieuze uitingen.

Het resultaat, een ontwrichte sociale samenleving, waarin de onaangepaste allochtoon zich gesteund weet door sociale regenten, de autochtoon alle allochtonen over één kam gaat scheren en uiteindelijk escalatie en keiharde confrontatie het eindpunt is, met alle bloedige en nare sociale gevolgen van dien, met dank aan de begripvolle sociale diensten.

Het meisje was helaas niet het eerste slachtoffer, het zal ook niet het laatste zijn, maar wie zijn ogen sluit voor deze problematiek is mede verantwoordelijk voor het bloed dat is en wordt vergoten en dat is nu juist wat mij het meeste zorgen baart, een maatschappij vol haat.