We zien het meer en meer, dat ministers zich gaan bemoeien met de zaken die buiten hun departementale bevoegdheden liggen, om zo hun belangrijkheid of juist hun onbelangrijkheid te bevestigen of te maskeren, aan u de keuze.
Neem nu de satire, ineens kan de satire de bijl aan de wortel van de oranje dynastie zijn en roepen zowel de minister president, deze omdat hij als zodanig de officiële uitlaatklep van het Oranjehuis is, als de heer Donner die vanwege de bijna eeuwenlange band met de oranjes meent te moeten reageren, dat deze uitlatingen ongepast en ongewenst zijn.
Ooit was er een slimme man, die wist als geen ander dat als men over je schreef, je belachelijk maakte of je demoniseerde je niet hoefde te rekenen op enige clementie van de Minister President, laat staan postuum van de vorstin, want als gevaarlijk mens was alles toegestaan, tot aan het beschuldigen van fascisme en racisme aan toe.
Nu echter het huis van Oranje door allerhande oorzaken, grotendeels aan henzelf te wijten, onder vuur ligt en men massaal parodieën op en over dit huis maakt en ook ieder zichzelf respecterende komediant niet kan permitteren het aan zich voorbij te laten gaan, springen de buikspreekpoppen in de bres en moet er terughoudendheid en ingetogenheid betracht worden.
Grappiger kan men het haast niet maken, want een minister die geniaal zegt dat BOE roepen tegen criminaliteit helpt, meent nu ook te moeten spreken namens zijn geliefde vriendin de vorstin en zegt dan ook dat al hetgeen vertoond wordt niet door de beugel kan en er grenzen zijn bereikt, hierbij al dan niet (on)vrijwillig gesteund door JP de tovenaarsleerling.
Beste man, ga even de straat op en roep eens hardgrondig boe richting de studio’s en kranten, pak tevens de tekstschrijvers en roddelbladen keihard aan, door hen een vermanende vinger te geven, NEE NIET DIE MIDDELVINGER, wellicht schrikken zij zo dat ze vanaf heden geen woord van kwaadheid meer over de Oranjes zullen uitbrengen.
De mythe van het vorstenhuis is aangetast doordat de koningin zich niet meer één met het volk voelde, maar er duidelijk en merkbaar zichzelf erboven plaatste, even enkele voorbeelden ter onderstreping.
Als men als natie niet naar Oostenrijk op vakantie gaat vanwege een stembus zege en u als vorstin daar maling aan heeft en u naar uw geliefde Lech gaat wintersporten is dat op zijn zachts gezegd vreemd en niet gepast.
Als we als natie een jongedame door onze strot gestampt krijgen, via een charme offensief, wiens familie niet op het huwelijk aanwezig mag zijn en men massaal duidelijk de tranen waarneemt en de koninklijke - buikspreekpop Maartje van W. enerzijds flagrante leugens over de afwezigheid van een familielid rondstrooit en anderzijds kweelt over het pijnlijke gemis van de familie, dan is dat alleen al voldoende aanleiding om daarover wat grappen te maken.
Als de Majesteit wel tijd en energie steekt om geheel tegen de tradities in op een indrukwekkende wijze haar betrokkenheid met de slachtoffers van de 11e september te tonen door de gouden koets te laten stoppen, maar geen woord spreekt of uit over de moord op Neerlands meest bekende vermoorde politicus, dan is er fundamenteel iets mis.
Daarna een pijnlijke begrafenis waar de door het oranjevirus besmette journaille keer op keer luid en duidelijk kond moesten doen over de o zo ingetogen en stijlvolle sfeer, geheel anders dan die op een andere begrafenis, alwaar hysterie en volksheid de boventoon voerde, opnieuw nam ook hier weer de buikspreekpop Maartje het voortouw en liet devoot haar stemmetje dalen bij zoveel ingetogenheid en familie tragedie.
Komt daar later een jongedame mee de graftombe in, wiens enige wapenfeit was dat zij de vriendin van één van de prinsen was en geheel tegen het protocol, wat anders zo strak geregisseerd en gehandhaafd word, als familie mee de graftombe inging en aldus meteen volop in de media belangstelling kwam.
De Vorstin behaagde het haar als een meer dan normaal intelligent kind te beschrijven en als een aanwinst van het koningshuis te beschouwen, logisch dat de media aan enig onderzoek gaat doen, want ze is wel de toekomstige echtgenote van een mogelijke troonpretendent.
Blijkt ze een meer dan warme vriendschap te hebben gehad met één van Neerlands meest besproken zware jongens, die wegens een loodvergiftiging ons aardse paradijs met het hemelse heeft moeten verruilen, als je al aan mag nemen dat hij daar ook heen mocht gaan.
De jongedame scheen ook geheugen problemen te hebben en uitgerekend de man die haar en haar toekomstige echtgenoot het advies moest geven van een koninklijke aanspraak af te zien, moet nu vanwege zijn politieke verplichtingen haar en haar schoonmoeder verdedigen tegen de satire en de soms wat doorgeschoten grappen.
Als dan ook nog internationale vrienden van haar een via de media gevoerde karaktergetuigenis komen aanvoeren, terwijl gelijktijdig enkele andere min of meer miraculeuze contacten met getrouwde en soms wel erg dubieuze personen aan het licht komen, dan is satire en persiflage geboren voor je het weet.
Trouwens kennelijke bezwaren van een aangetrouwde nicht van de majesteit over het in de publiciteit brengen van haar en haar mans vermeende financiële perikelen en het beheren door het hof van haar vermogen, is dan ineens lasterlijke smaad van een onvolgroeide jongedame.
Vrijheid van meningsuiting, één van ons meest gekoesterde vrijheden, wordt hiermee aangetast, want de boe roepende Donner doet ook nog eens een flinke duit in het zakje en ik wil wedden dan de hr. Brinkhorst als familielid eerdaags ook nog wel even komt buikspreken.
De stelling dat een vorstenhuis zich niet kan verdedigen is een farce, want hun macht reikt verder dan die van menig persiflage over politici of openbare figuren als kapiteinen van industrieën of financiële instellingen.
Trouwens tot op heden mag men in theater en op de buis PIM nog steeds demoniseren en persifliceren en belachelijk maken, dus hoezo pijnlijk ??
Waarom faalde de AIV weer eens op een cruciaal moment, waarom mag dit koningshuis uitritten als zijwegen beschouwen, waarom moeten wij deze ongezonde situatie eerbiedigen terwijl de eerbied voor anderen met voeten getreden wordt.
Waarom doen de buiksprekers zo hun best, of is de oranjebitter teveel
naar het hoofd en lippen gestegen en kan men er niet meer tegen, is in het koninklijk
kabinet het uit met de pret.
