Iedereen kent wel die rare spookverhalen, waardoor mensen ineens schijnbaar in allerlei problemen verzeilen, zonder dat ze er iets aan kunnen doen.
Je lacht erom en denkt, dat kan mij nooit gebeuren, of wat kunnen die lui toch zeuren, hebben ze niks beters te doen, maar vergis je niet, het gevaar zit in een relatief kleine hoek.
Iedereen weet dat je een vaste woon en verblijfsplaats moet hebben om een politieke of openbare functie te kunnen bekleden in dit land, ook is het algemeen bekend dat iemand die bedrijfsmatig aan de gang gaat ook een inschrijving moet hebben, zodat leveranciers, klanten en de fiscus hem/haar kunnen vinden.
Dit gezegd hebbende, is het dus een kleine stap naar een bizar, maar waar verhaal, dat bestreden wordt en die al meer slachtoffers heeft gemaakt dan men zich kan realiseren, maar wie verder leest zal het wel leren.
Binnen de lijst LPF waren een paar “heren” zonder zo’n vast adres, de één had al bonje met een eerder fake adres, alwaar hij domicilie had gekozen, maar waar men hem werd verzocht ergens anders te gaan verpozen, vanwege allerhande verbroken en niet nagekomen beloftes.
Bovendien zweefde daar al de persmuskieten in het rond, dus moest er een ander onderkomen worden gevonden, men had geluk, een aardige dame stelde haar tijdelijk leegstaande pand ter beschikking aan de persoon, dus die kon worden ingeschreven als een legitieme bewoner.
Er werden nette afspraken gemaakt, het wonen zou tijdelijk en alleen op papier zijn, slechts bedoeld als een moment voor de verkiezingen, want als loyaal lid van de partij heb je iets voor je partij over nietwaar en als je helpen kan dan doe je dat.
Je realiseert je niet, dat je in feite al op een hellend vlak staat, want waarom zou iemand binnen Nederland op een dergelijke wijze onderdak moeten realiseren, daar waar je overal kunt huren en je netjes kunt laten registreren, maar dat is nakaarten achteraf en dat is laf.
Nauwelijks was de persoon ingeschreven of het verzoek kwam of er nog iemand even van het adres gebruik mocht maken, daar zijn rijbewijs was verlopen en hij even geen vast adres in Nederland had, ja dat heb je hé net terug uit de Antillen, zonder het eigenlijk te willen.
Waarom niet, denk je dan nog in je enthousiasme, want je moet je partij steunen en die vent had net zo’n kale kop als PIM en was vurig en blij van zin, het was maar tijdelijk en voor het goede doel en de heren spraken mooie woorden met hun knappe smoel.
Ach, u weet hoe dat gaat, het is geen echt contract, je regelt dat even op het moment, in de gedachte een man en man, een woord een woord, het zijn mensen die je kent, je helpt even een vent in nood, dus je gaat niet lopen zeuren dat er gauw wat aan de situatie moet gebeuren.
Ach je liefde voor de partij van PIM is groot, je kan tenminste wat terug doen voor zijn dood en zo laat je de dingen op zijn beloop, in het volste vertrouwen dat je geen enkel gevaar of risico loopt, want het gaat tenslotte wel om 2 prominente heren, hetgeen de tijd wel anders zal leren.
Het begint met wat nare post en telefoontjes van mensen die hun geld willen hebben, je vraag om opheldering, maar je krijgt afwijkende en verhullende antwoorden, er wordt van alles beloofd en toegezegd, maar de situatie veranderd niet en men blijft zijn beloftes breken.
Uiteindelijk worden de andere huurders en jezelf regelmatig lastig gevallen door deurwaarders en incassobedrijven, de leugens stapelen zich op, maar de heren kiezen nog steeds niet het ruime sop, dus zit je met een groot probleem.
Dan is daar de apotheose, journalisten bellen je op er staat ineens een camerateam voor de deur en voor je weet, ben je de risé van heel Limburg, maar erger nog je pand en je zaak staan te kijk voor de klanten, die niet weten dat je aan anderen een vrienden dienst had bewezen.
Je zou verwachten, dat “heren” zich zouden melden en niet jou maar zichzelf zouden laten uitschelden, daarbij een verklaring zouden afleggen, waarin jouw onschuld in het geheel zou blijken en je niet meegesleurd zou worden in hun misère, niets is minder waar.
Alle klanten en relaties, worden zenuwachtig, want het was toch jouw zaak die op de TV was en in de krant stond, het is toch jouw zakenadres van de Kamer van Koophandel, dus leg dat failliet maar even honderd keer of meer uit, maar de heren zijn weg, dat is nou jouw domme pech, want de brokken liggen bij jou.
Is dat het lef van bestuurders van de LPF, behulpzame leden opzadelen met hun zakelijke pech en huisvestingsproble(e)m(en), want je bent toch wel raar bezig, als je verkast en als gast de gastvrouw met de gebakken peren laat zitten, dat je failliet gaat, ach dat is op zich al een ramp, dat je een onschuldige behulpzame persoon meesleurt in je val, dat is toch echt mal.
Nee, ik heb niets tegen deze heren, ze doen maar wat ze niet laten kunnen, maar ze beschadigen wel het erfgoed van PIM, want dat is schijnbaar hun grootste gewin, mensen weg jagen, mensen blameren, mensen schofferen, leden privaat opzadelen met hun wandaden.
Een dwaas verhaal, want wie kent niet het verbale geweld, de rancuneuze en intimiderende woorden aan het adres van de zogenaamde partij ontspoorden, van deze heren en hun aanhang.
Ik zou me als ik hun was, maar enige afstand van deze lieden nemen en niet langer krokodillen tranen wenen, want ze hebben de nagedachtenis aan PIM grote schade toegebracht en hun handelen is nu meer dan verdacht.
Je kunt de goedgelovige mensen het kwalijk nemen, maar zij handelden uit loyaliteit en zitten nu met de gebakken peren, dankzij een paar scrupuleuze heren, wanneer gaat de partij en haar leden eindelijk eens leren om daadwerkelijk schoon schip te maken.
O, ja voor hen die het niet begrepen hebben en het vergaten, het ging hier om een dame uit Margraten en 2 heren uit het hoofdbestuur, deze druiven zijn niet te zuur, maar wel vreselijk duur, zij kosten namelijk de erfenis van PIM, dankzij enig marginaal financieel gewin.
