Een Bizar einde

Alweer is er een jaar voorbij, een jaar waarin heel veel gebeurde, maar eigenlijk ook weer helemaal niets gebeurde, want de koopkracht blijft dalen, de werkeloosheid blijft stijgen, de drugs blijven met koffers vol binnenkomen, de wachtlijsten blijven enz. enz.

Wie is niet geschrokken van het bizarre verhaal van het echtpaar dat gescheiden werd omdat de vrouw verpleegd moest worden, dus men een gelukkig huwelijk aan het einde van de rit keihard en zonder mededogen uiteen scheurt, echt dat gebeurt in Nederland anno 2003.

Wie hield de ogen droog bij de berichten van deze mensen die hun hele leven hadden gewerkt en gespaard, maar dankzij het doorgaande falende beleid van de overheid terug vallen in armoede en ellende, omdat de premies niet meer zijn op te brengen en zij de rekening van de bezuinigingen mogen betalen, want hun stem is een aflopende zaak.

Ook op het intergratie beleid verdoet men zijn tijd, ook in 2003 kwam men niet verder dan prachtige plannen en kreten, maar die vervliegen gelijk de ongewenste scheten van hen die teveel gebakken lucht hebben gegeten, want tot op heden zitten we opgescheept met criminele mensenhandel, huisjesmelkers, arbeidsbemiddelaars en ronselaars, maar de overheid heeft het over het huisvestingsbeleid en zwarte scholen, terwijl de wijken verworden tot open menselijke riolen.

Wallage, Oudkerk en Cohen, de representanten van een kippen zonder koppen ren, ze roepen om het hardst dat het allemaal beter moet en kan, de VARA haan kraaide driemaal en toen was het meteen einde verhaal, want in tegenstelling tot in dat grote verhalen boek, draagt men bij deze slinkse broeders slechts een te grote broek, maar zijn hun daden klein, net als die van dat jongetje Donner Piet Hein van het CDA, die is al net als zijn pa.

We accepteren een belachelijke wedstrijd, wie heeft de meeste verlichting in de tuin of huis, daar waar we extra milieuheffingen op onze kostbare stroom moeten betalen, maar je hoort niet of nauwelijks dat er mensen zijn die hierover verhaal willen halen, wel een ridicuul beleid tegen de rokers van dit land, maar geen enkel weerwoord als men giga verlichtingen in tuin en huis onnodig brand, met schade voor de natuur, maar kom stroom is ineens niet meer duur.

Hirschi Ali is de roepende in de woestijn en krijgt daardoor van links en rechts, voor en achter het venijn, want ze is een afvallige in eigen kring, illegaal door de PvdAllochtonen binnengebracht, slinks door de VrijeVerdachteDomocraten weggepikt en nu onder vuur als zijnde fascist, terwijl ze nauwelijks iets van die situatie van toen iets afwist, maar ja dat moet je dan maar vragen aan die gekke Wallage, die doet dat alle dagen.

Dan is daar J van Aartsen, Jos… met een boterberg op zijn hoofd waarvoor destijds de EEG zich zou hebben geschaamd, roept heel opportunistische dingen, maar die man staat graag in de Telegraaf, hij speelt voor witte raaf en roept dan braaf het was de ander zijn schuld, zo heeft josien wel vaker wat krom is recht(s) geluld.

Het VVD handelsmerk, zo de wind waait, waait de VVD, want met regeren doen we namelijk volgaarne mee, maar nemen we achteraf lekker laf geen enkele verantwoordelijkheid, het was altijd de schuld van het partner beleid en het ontbrak hen aan de tijd om deze ban te doorbreken, vandaar ook die walm op die Zalm.

Goedkoop stemmen winnen, met datgene wat ze de professor Pim Fortuyn verweten, opportunisme van de bovenste plank, Josien op de fiets, kin vooruit, blik vooruit, opkomende zon, jazeker daar fietst de nieuwe leider van het land en lekker als een ezel balken en achteruit trappen, wie van ons volk zal er opnieuw intrappen.

Zo, had het koningshuis haar eigen drama’s, waarin normen en waarden met voeten wordt getreden, want hoe kan het zijn dat omwille van enkele goede daden we een gangsterliefje van één van de meest beruchte criminelen nu als oranje klantje in onze harten moeten sluiten.

Jeugdzonde, prima geen probleem, effe vergeten dat gelooft toch geen één, trouwens ook een relatie met een wat dubieuze zakenman is een voorbeeld van hoe het niet hoort en kan, maar geen probleem, niet zodra kom je onder de vleugels van de oranjes, dan ineens zijn dat nog maar wat te verwaarlozen franjes en moeten we niet zeuren.

Maar leg dat de jongeman of vrouw maar eens uit die ooit een jeugdzonde beging en tot op de dag van vandaag zijn carrière ziet stranden op de vraag, wat deed u destijds, en hoe komt u aan die aanmerking op uw persoonlijke staat, voor hen geen oranje pardon, hooguit een baan als fluitist op een doodlopend perron.(excuus aan het spoorweg personeel)

Nee, 2003 was een meer dan bizar jaar, met een relnicht die Sadam verdedigde maar nu ineens de SP aanbid, ik hoop van Jan Marijnissen dat daar geen naar vervolg voor hem in zit, want de keuzes van onze vriend Oltmans zijn soms knap ondoorgrondelijk, maar hij is wel heel wat mans, althans voor de camera’s is hij een prettig gezicht deze nationale relnicht.

Bizar was het jaar, explosief, vol gevaar, met heel veel warme dagen, zeer veel zonneschijn, maar is dat geen valse hoop en schone schijn, want straks smelten de kappen en stijgt het water, maar dan weten we het zeker de Enrons sloegen dus een milieuflater.

Ik wens u allen een beter, mooier, gezonder en vooral betrouwbaarder nieuw jaar in 2004, wellicht ontmoeten we elkaar in levende lijve of als het niet anders kan, maar via de PC of via het papier, mij is het om het even, geniet samen met mij van uw leven.