Ja we hebben een enorme inflatie in dit land, alleen niemand heeft het er meer over, we vinden het al allemaal schijnbaar heel gewoon, dat ons land ten onder gaat aan een inflatie die niemand schijnt te kunnen of willen stoppen.
Nee ik heb het dit keer eens niet over het slijk der aarde, maar over de inflatie van onze maatschappij, de inflatie van normen en waarden, de inflatie van onze samenleving als geheel en de persoonlijke beleving van de mensen in het bijzonder.
Je gaat je verbaasd afvragen wat er nu erger is, de idioterie van een stel malloten die illegale uitgeprocedeerde gelukszoekers hier tegen de wet en regelgeving in wil houden, of een man die al 5 keer slachtoffer is van de criminaliteit, of een beroepsmilitair die zijn werk niet naar behoren kan doen, omdat in zijn beleving zijn thuisbasis bloot heeft gestaan aan straatroof geweld.
Tot hoever kun je deze inflatie van het maatschappelijke leven en de moraal van dit land en haar bevolking straffeloos door laten gaan, voordat je tot de conclusie moet en zal komen, dat ons land als natie en als maatschappij heeft opgehouden te bestaan, maar dat we zijn verworden tot een enclave, waarin men moet vechten voor het naakte bestaan.
Ik weet het, sommigen noemen mij een doemdenker, een man die van chagrijn niet anders kan dan schrijven met venijn, ik moet hen teleurstellen, ik ben een echte levensgenieter en ben redelijk onafhankelijk en gelukkig in mijn dagelijkse bestaan, maar ik leef ook niet op de maan en zie de verloedering en de verarming van onze maatschappij met lede ogen aan.
Wat voor rechtssysteem is het, dat de politiek kamervragen moet gaan stellen en de minister zijn collega’s in de kamer moet gaan vertellen, dat de er niet van hogerhand is ingegrepen bij een vonnis tegen een rechter die zich bezig hield met kinderporno, maar dat er meer dan alleen de schijn tegen al voldoende reden is om je vraagtekens te zetten bij de blinddoek van vrouwe Justitia, maar zoals het ernaar uitziet was en is hier sprake van onvervalste klassenjustitie.
We laten vandalen en schorremorrie jarenlang de voetbalstadions onveilig maken, we laten zonder problemen hen bussen en treinen totaal slopen, ze mogen binnensteden als een ware plaag geselen en na afloop van een “sportieve” wedstrijd mag men uit nijd van de verliezer de geparkeerde auto’s deskundig rijp maken voor de uitdeuker en de spuiter, men mag de meest schaamteloze spreekkoren aanheffen en men mag ongestraft veldslagen uitvechten.
Het eindresultaat, men mag straks aan Remkers de rekening gaan betalen, dus niet de vandalen, maar de grote groep trouwe bezoekers krijgen de rekening gepresenteerd en opnieuw hebben we dat tuig geen lesje fatsoen geleerd, wanneer staakt men eens doodgewoon de wedstrijd en isoleert het vak waar de rotzooi uitbrak, iedereen DAAR aanwezig is medeplichtig en krijgt een stadionverbod en mag de rekening betalen, wedden dat het gauw afgelopen is met de vandalen.
We sturen militairen naar de brandhaarden in de wereld, alwaar men nauwelijks een echte vuist kan maken, maar Nederland blaast internationaal zijn ondermaatse fluitje mee, we zijn afhankelijke van onze partners ter plekke, waarbij de kans bestaat dat men ons weer eens als het erom gaat in de steek laat, zoals we konden leren in Sebrenica, maar we leren het nooit.
Zou de noodkreet van die ene Nederlandse militair die ver weg moest horen dat zijn vrouw op grove wijze van haar fiets was afgetrapt, niet de oplossing van een deel van het probleem kunnen zijn, dat we gewoon het leger inschakelen, want onze politie schijnt niet meer in staat te zijn onze burgers nog adequaat te beschermen en met een beetje pech mogen we straks de inzet van oom agent voor onze veiligheid ook nog eens extra gaan betalen.
Wat moeten we denken van een man van 73 die in twee jaar tijd vijf keer slachtoffer is geworden van inbraak en ook inbraak met geweld, wat te denken van die leuke berichten dat men een alarmsysteem heeft ingevoerd om bejaarden een “veilig” gevoel te geven.
Hoe zit dat met gestoorde randdebielen die voorwerpen op sporen leggen, waarbij treinen en onschuldige burgers dodelijk kunnen verongelukken, wat doen we aan oproepen van burgerlijke ongehoorzaamheid, wat doen we met onze vele vrije tijd, waarin we slechts nog ontspanning schijnen te kunnen vinden in extreme tv programma’s waar men aan goed betaalde survival doen.
De inflatie van het fatsoen, de inflatie van onze maatschappij kan niet worden bestreden met een extra cel, met 2 mensen in het cachot of met een paar extra camera’s in de bekende wijken, is geen geval van een andere tijd met andere zeden en gewoonten, we staan aan de voordeur van een inflatoir faillissement, want men is niet meer betrokken bij wat er om ons heen gebeurd.
We zeuren om een waakzame overheid, maar we willen geen strenger beleid, we willen alles mogen zeggen, maar vergeten daarbij veelal het fatsoen, we willen meer vrijheden, maar die van een ander inperken, we willen een vrije open maatschappij, maar we willen geen verantwoording dragen voor onze daden en ontlopen massaal onze plichten.
Negatief, dat zal het wel zijn, alleen ik reis al jaren ’s avonds niet meer met de trein, ik heb geen plezier meer aan een stadionbezoek, en in plaats van gezellig uitgaan, lees ik liever tegenwoordig maar een goed boek, want het verkeren tussen groepen mensen is het vragen om agressie, want tolerantie en compassie hebben plaats gemaakt voor onverdraagzaamheid en haat.
Ooit was Nederland een open maatschappij, met vele kerken en religieuze groepen, we erkenden elkanders waarden en de onderlinge verschillen, maar gezamenlijk zetten we ons destijds in voor dat wat we wilden, het in stand houden van de Nederlandse Cultuur, eenvoudig, simpel en doeltreffend, met het handvest van Normen en Waarden, met respect voor het mijn en dein.
Nee ik ben geen nostalgische oude dwaas, die meent dat vroeger alles beter was, maar deze inflatie van het Neerlands Erfgoed zet bij velen ongewild en ongewenst kwaad bloed, de standpunten verharden, het is wij of zij, maar we vergeten het belangrijkste het gaat in feite erom wat willen wij, meer of minder regels, gelden de regels alleen voor u of ook voor mij, wat accepteren we nog als aantasting van ons bestaan of laten we het gewoon verder gaan.
Vrijheid van spreken, vrijheid van meningsuiting, vrijheid van geloof, vrijheid kan nimmer de basis zijn van een maatschappij waarin mensen zich onvrij en bedreigd voelen.
Vrijheid kan nimmer de basis zijn van onmacht en woede, vrijheid behoort vreugde en vrede te geven en niet een bedreiging te zijn van het leven dat we leven.
Ooit hebben we onze vrijheden bevochten, maar door verkeerd beleid staat onze
vrijheid ter discussie en zien we de repercussie van de laksheid van onze overheid
en de inflatie van ons bestaan, vrijheid is verworden tot een dorre regel op
een papieren vel, de regel is geworden we zien het wel.
