Keer op keer zagen en hoorden we de kreet, éénheid, éénheid en éénheid, daar waar bestuurders niets anders tentoonspreiden als verdeeldheid, waar trouw werd afgestraft, waar loyaliteit werd afgeblaft, waar een woord niets meer was dan een leugen, waar men de grondlegger negeerde en waar de roddel en achterklap regeerde.
Het doet me pijn om op de komende opeenvolgende gedenkdag van de moord op Pim Fortuyn, de partijbonzen zich te zien kronkelen om hun eigen belangrijkheid, ze hadden voor een nationale herdenking door en voor hun leden en sympathisanten weer eens geen tijd.
O ja, ze zijn bezorgd om hun Europese verhaal, krampachtig staan ze een stortvloed van woorden, vermengd met een waterval van hele en halve leugens rond te strooien, opnieuw hadden ze weer eens geen tijd voor een beleid om PIM op een correcte en magistrale wijze te herdenken, opnieuw liet men het over aan het particuliere initiatief en nam men weer geen tijd en moeite om de vermoorde voorman op een gepaste wijze nationaal eer te bewijzen.
O, ze zijn zo begaan met hun partijtje, met hun eigen ingestelde bestuurders, met hun belangrijke en gewichtige zaken, maar beste dames en heren, steeds meer mensen moeten van deze uitvluchten en holle frasen van incompetente bazen braken.
Ook op het proces, men gaf het advies, dat het beter was niet present te zijn, want anders kon dat de rechtsgang wel eens negatief beïnvloeden, want de politiek moest gescheiden blijven van justitie, een pertinente leugen, want men had met alle regionale bestuurders, landelijk bestuur en opgetrommelde leden een prachtig statement kunnen maken, maar ja deze dames en heren weten de emoties niet te raken en dus stonden er slechts een handvol mensen.
De éérste gedenkdag van de moord, had men ook al niets van dit incompetente en totaal vervreemde bestuur en fractie gehoord, men ging luxueus lekker knus met een luxe bus, ver weg van het volk, ver weg van plaats van de moord, nee opnieuw hadden de leden en de aanhang van deze incompetente gevoelloze machtswellustige(n) niets gehoord en ook deze keer hebben ze iets voor intieme genodigden, want iets van en voor het gewone volk hebben deze labbekakkers nog nooit gehoord.
Men schoffeerde, men royeerde, men blameerde, maar het lag nooit aan het bestuur, immer aan de incompetente en ruziemakende leden, men was vergeten dat wie de boel bestuurd, verantwoording draagt voor de al dan niet behaalde resultaten en men kan niet deze verantwoordelijkheid even terzijde schuiven, omdat men meent dat de leden te kritisch zijn.
Communicatie, slecht, informatie niet of nauwelijks, transparantie als beroet matglas, motivatie leek meer op een spoedcursus demotiveren en de kring van griezelige jaknikkers, met een fatsoensnorm van standwerkers, die derdehands materiaal verkopen, sloot zich om het bestuur en bekleedde de opengevallen plaatsen, want dan kon men zich schijnbaar wel haasten en opnieuw pleegde men verraad aan de grondlegger. (met excuus aan de hardwerkende marktkoopman)
Men koos voor een MOR koers, ondanks het gemor van ontevredenheid vanuit de leden, men duwde kieslijsten door de strotten, men herriep ALV’s of riepen ALV’s uit die weer werden herroepen, om vervolgens weer via achterkamertjes overleg te worden rechtgebreid wat dan weer resulteerde in het volgende wanbeleid.
U wilt niet weten wat dit allemaal heeft gekost, maar wat zal dat de dames en heren deren, ze zijn niet te leren, ze gaan voor een glossy blad, ze gaan met de merchandising (Luxe handel) op pad, want dan hebben ze die inkomsten alvast ook weer gehad.
Deskundig is de aanhang van Pim Fortuyn weggejaagd, heeft men alle initiatieven de grond ingeboord, heeft men incompetentie beloond en trouw en inzet werden kapotgemaakt en zo verdwenen de één na de andere gemotiveerde leden uit de LPF, ja men joeg met grote deskundigheid de bevlogen leden weg.
Regiobestuurders, campagneleiders, voorzitters, statenleden, niets was deze partij te dol, men deed niets aan de ijkpunten neergezet en opgezet door de vermoorde leider, men deed niets aan het mondig maken van de eigen leden, men maakte iedere vorm van kritiek dood en zo maakte men een volksbeweging met een brede maatschappelijk steun, zonder weeklagen en zonder problemen tot een splinterpartij, de lef was allang weg, nu zijn de leden ook weg.
Men zocht naar wegen voor een baan van de medewerkers en niet naar de strijd en openheid, niet naar datgene wat PIM zo glashelder had verwoord en waarvoor men hem had vermoord, men heeft hem nu ook binnen zijn eigen partij, vakkundig postuum de das omgedaan.
Zelfs een voetbalvereniging, 4e klasse amateurs voor de zaterdag, hadden en hebben hun zaakjes beter voor elkaar, ieder initiatief spoelde men weg, iedere opening werd dichtgeklapt en zo is deze partij faliekant door het ijs gezakt.
Pim zal in veler harten verder leven, zijn woorden en boeken zullen nog zeer veel mensen inspireren, maar van dit politieke avontuur, zeg maar gerust debacle kan men in ieder geval één ding wel leren, de LPF liet liever de PF weg, want het is een schande dat men nog gebruik maakt van zijn naam.
De andere partijen hebben delen van zijn ideeën en idealen overgenomen, maar de partij met zijn naam, kan beter ergens anders hun kunsten gaan vertonen, want in geen enkel opzicht zijn zij nog representanten van de koers die Pim Fortuyn ooit had uitgezet, zij zijn een blamage voor alles wat PIM had en heeft gezegd, vrijheid van het woord, daarvan hebben zij helaas totaal niets begrepen noch gehoord.
Pim we missen je dagelijks, maar niemand zal kunnen bevroeden of jijzelf in staat zou zijn geweest deze waanzin en deze minkukels te behoeden voor hun falende en nakende beleid, dat meer lijkt op de middeleeuwen dan de moderniteit, ze hebben echt helemaal niets van je programma, idealen en motivatie begrepen.
Het kwaad is geschied, de partij is geslonken tot een groepje elkaar bestrijdende bollebozen, die trachten met schijnbewegingen de lekke schuit nog droog te hozen, gebruik makende van de aanwezige machtswellustigen, die aldus het geblutste schip keer op keer op de klippen laten lopen en maar hopen, dat ze blijven drijven, kakelen ze als kippen en oude wijven.
Pim ik had je een mooiere herdenking toegedacht, ééntje vol met
bevlogen leden, met bewogen en gemotiveerde mensen, ja mijn beste PIM dat was
het minste dat ik je na je dood had willen wensen, een Den Haag, Rotterdam of
Mediapark vol met bewogen en bevlogen mensen, die zich lieten gaan en trots
vlagden met jouw kleuren, gesteund door hen die jouw naam gebruiken.
