Opnieuw zitten miljoenen, miljarden mensen aan de beeldbuis gekluisterd en kijken naar de Olympische spelen en de medailles die al dan niet volgens verwachting worden binnengehaald, sporters moeten pieken, de nationale vlag wapperen en de volksliederen moeten gespeeld worden.
Kosten noch moeite zijn gespaard, complete nieuwe wijken zijn er verrezen en nieuwe stadions en sportfaciliteiten zodat de sporters en de wereld zich mogen vergapen aan de hightech en de enorme uitstraling van de objecten, niets was te dol, niets mag de pret drukken, want de Olympiade is terug op zijn thuisbasis en de Grieken zijn dol enthousiast.
Maar in de straten en op strategische punten lopen zwaar bewapende militairen, de controle is scherp en de veiligheidsmaatregelen zijn zonder weerga, hoezo sport verbroederd, als grijze muisjes zonder vrouwen kwamen de Islamitische deelnemers het stadion binnen en men ontliep al via een “slim” truukje de eerste confrontatie met een zionistische deelnemer, maar diezelfde deelnemers kunnen mede verantwoordelijk zijn voor een mogelijke aanslag.
Dat is niet nieuw, dat is al eens eerder gebeurd en zal ook nu weer kunnen gebeuren, maar de spelen moeten doorgang vinden want de wereld snakt naar brood en spelen en de moderne gladiatoren betreden de arena’s en doen hun uiterste best er gezond, sterk en vooral clean uit te zien, want de doping controle is sterker en beter dan ooit, het moeten dan ook schone spelen worden, aldus de organisatie.
Diezelfde organisatie die hypocriet miljarden tracht te toucheren uit sponsorinkomsten en diezelfde sponsors zijn ook de sponsors van de topatleten en die hun hele carrière hangt af van het al dan niet behalen van het olympische podium, maar tegelijkertijd is het een platform van de internationale strijd tegen het terrorisme, want de boodschap is, wij gaan door met het evenement ongeacht de consequenties.
En zo is de sporter optimaal geprepareerd aan zijn games begonnen, volgepropt met de beste medische hulpmiddelen, voorzien van de beste materialen en toegeschreeuwd door genodigden uit de sponsorwereld, die later nog even met hem of haar op de foto willen, leuk voor op de zaak en om de relaties een oogje uit te steken en de grote massa mag vanaf grote afstand de verrichtingen volgen, want onderscheid moet er zijn nietwaar.
Dan komen daar de medailles binnen, soms met luid gejuich, omdat het onverwacht was en soms met gebrom omdat de kleur tegenviel, want we gaan allemaal voor goud nietwaar en goud is het enige wat telt, want de tijd dat meedoen alleen belangrijk genoeg was ligt meer dan een eeuw achter ons, het gaat nu om de pegels, om de gouden medaille, het gouden kalf van de sport.
De sporters moeten pieken en dus zal er hier en daar, soms wat meer en soms wat minder geslikt, gespoten of gedronken worden, maar allemaal “onschuldige” middeltjes, want de controles zijn streng en doeltreffend, althans dat moeten wij trouwens iedere 4 jaar weer opnieuw geloven en iedere keer blijken achteraf mensen medailles te hebben gewonnen die ze weer moesten inleveren vanwege dat ze toch niet zo clean waren als wij dat zouden willen.
De mannen in de strakke pakken en de dames in hun prachtige outfits willen kunnen stralen met hun gesponsorde sterren en willen niet geassocieerd worden met doping want dat ze soms zelf een lijntje snuiven, een blowtje nemen of een pilletje slikken of zich totaal hebben laten verbouwen en zich volspuiten met allerhande troep om maar jeugdig te blijven, dat heeft nu even niets met de spelen te maken, ze willen klinkende munt slaan uit hun sponsoring en dus moet het allemaal goud en goudeerlijk zijn voor het oog wat er blinkt.
Juichend zitten de massa’s thuis voor de buis en juichen hun idolen toe, zij willen snellere tijden dan ooit tevoren, ze willen records zien sneuvelen en dus buigen de atleten voor de eis van het publiek en de sponsors en leveren ze boven- en soms zelfs onmenselijke prestaties, toegejuicht door de wereld hysterie van volgevreten of juist verhongerende massa’s.
Straks dooft de Olympische vlam en komen de atleten thuis, de helden mogen dan nog lokaal hun lintje van de gemeente ontvangen of mogen zich verheugen in het toetreden tot een nationale orde van lintjesdragers, de verliezers zijn dan alweer vergeten en totale onbekenden geworden, want met losers willen we niks te maken hebben, dat zijn we namelijk zelf al.
De spelen zijn een media hype geworden, verworden tot een aaneenschakeling van hoogtepunten aaneengeregen door overspannen journalisten die iedere gelegenheid aangrijpen om een evenement of prestatie met superlatieven te begroeten of de prestatie met het venijn van chagrijn vernietigend te beoordelen, het meedoen is voor velen een hel geworden, omdat ze slechts nog figuranten zijn voor de grote namen en helden, die gekoesterd door de medische staf en met optimale begeleiding de nationale gevoelens moeten waarmaken.
We gaan voor goud, want goud is wat er blinkt, alleen zijn de olympische gedachten en de menselijke maat allang verleden tijd, een gepasseerd station en zijn de spelen gestolen voor politieke doeleinden, voor machtsspelletjes, voor nationale gevoelens en vooral geld, heel veel geld en zijn de atleten alleen nog pionnen die als wegwerp artikelen even voor het voetlicht van de schijnwerpers mochten komen, want wie niet (meer)presteert is vergeten.
Sport verbroederd, alleen zijn het de medailles van goud die de verbroedering ongeloofwaardig hebben gemaakt, want alleen goud is wat er telt en niet de persoonlijke prestatie, het is de nationale hymne die gespeeld moet worden en de sponsor moet groot in beeld, maar de prestaties van de deelnemers die op en met beperkte middelen een echte prestatie leveren die staan in de schaduw en zullen de Olympus niet kunnen beklimmen.
Gouden medailles behaald met behulp van hulp van buitenaf, hulp van slimme doktoren, slimme medische staf’s en “geheime” preparaties helpen de topsporter het heilige doel te bereiken, want zijn maatschappelijke carrière hangt af van de medaille oogst.
Ik persoonlijk kijk liever naar de noeste strijders in de marge, de mannen en vrouwen met de beperkte budgetten en middelen die met een minimale ondersteuning op waarachtig grootse wijze hun persoonlijke records verbeteren en dan wegzakken in de anonimiteit, zij zouden met goud beladen moeten worden, want zij leverden een waarlijk bovenmenselijke prestatie, zij deden mee en verbeterden zichzelf, stegen als het ware boven zichzelf uit.
Voor hen geen koninklijke onderscheidingen of nationale hymne, maar zij zijn de ware olympiaden die deelnemen belangrijker vinden dan winnen en een overwinning op zichzelf hebben behaald.
Straks mogen de Grieken de rekening betalen en indirect mag Europa
daar een bijdrage inleveren, alles vanwege de goudkoorts die niet meer is dan
een goudkleurig stukje metaal, maar dat bergen aan goud en geld heeft gekost.
