Van kwaad tot Haat

Woede en verdriet, onmacht en kille koude haat, alle emoties spelen de laatste dagen, eigenlijk al jaren om het hardst wie de boventoon mag voeren in onze eens zo mooi aangeharkte en sociale maatschappij en we waren er allemaal met ons volle verstand bij.

Wat zal Mohammed B. genieten van de commotie die hij veroorzaakt heeft met de rituele slachting van Theo van Gogh, de aanslagen en brandstichtingen op moskeen, kerken, en islamitische scholen. Net zoals zijn terroristische moslimbroeders in o.a. Irak, Afghanistan en Kosovo wilde hij angst en anarchie zaaien om uiteindelijk de wereld aan de islam te onderwerpen en dat is hem wonderwel gelukt

Met een beetje pech maken we een martelaar van een moordenaar, want we spelen hem precies in de kaart, met agressie en haat, want daarmee graven we onze eigen grafkuil en zijn de loopgraven en de daarmee gepaard gaande doodsgraven een reëel gevaar in onze moderne samenleving, opgedrongen door een achterlijke cultuur.

We schijnen van de recente geschiedenis maar niet te kunnen en willen leren, men roept dat men het tij wil keren, maar kijk eens naar al die grootheden die alweer in der rij staan om afscheid van een andere terrorist te nemen, het doet de gewone man in de straat met gezond verstand bittere tranen wenen.

Die andere ex terrorist of wellicht altijd een terrorist wordt alweer node gemist, als de man van de vrede, Arafat is overleden en de wereld is geschokt en spreekt woorden van groot meeleven.

Één van de weinige Israëlische politici zoals de linkse Jossi Beilin zei dat niet alleen Arafat schuld heeft aan het uitblijven van een vrede. Rechts Israël zou de hand ook eens in eigen boezem moeten steken, zo meende hij, voorbijgaand aan het feit dat Israël, zijn land een democratie is en de ander een despoot.

Ja we zijn Internationaal geschokt en verdrietig vanwege het "enorme" verlies, misschien dat ze Greta met het zwarte haar meteen daar kunnen houden, als spreekbuis en buikspreekpop voor de Arabische onderbuikgevoelens

De vredesduif met een olijftak en een kalasnikov in zijn handen, de man die het kapen van vliegtuigen heeft bedacht, de man die de olympische spelen heeft bezoedeld, dat is en was de zogenaamde vredesduif Arafat.

Zo haalden we recent ook zo’n andere vent met veel egards en erewachten binnen, Ghadafi uit Libië de baas van honderden opleidingskampen van fanatici en terreurgroepen, ineens wordt hij tot partner en vredesduif uitgeroepen, de mensen in Lockerby kunnen er met hun verstand niet bij, zo keert de Europese politici het tij, we halen er gewoon een externe specialist bij en we eren hem met alles wat we hebben, want het enige wat we nodig hadden, gezond verstand, stond even aan de kant.

De wereld wordt overspoeld met gruwelijke beelden van fanatici die hun ongewapende “tegenstanders” keelden, die toeristen aan flarden bliezen, die heiligdommen van anderen in brand steken en burgers naar het leven staan, maar de gek geworden wereld blijft in stilte bij de dood van een terrorist staan, of geven aan deze gekken ruim baan.

Hoe zou het zijn als we een "held" van de recente Duitse geschiedenis zouden vereren, wanneer noemen we een kliniek Mengele of een stad naar Eichman, zouden onze politici dan ook bewogen zijn of zou men hen ineens terecht fascisten gaan noemen, hoezo een rare wereld waarin we leven.

Terreur en terroristen kunnen en mogen nimmer verheerlijkt worden, dat is het gevaar van vandaag en morgen, dat baart mij grote zorgen, want een vrijheidsstrijder verdient respect in zijn strijd tegen een overmacht of een corrupt systeem, maar diezelfde vrijheidsstrijder dienen we te verachten als deze de humaniteit en de menselijkheid met zijn “bevrijding” willens en wetens gaat verkrachten en verachten, dan is een vrijheidsstrijder niets anders geworden dan een vuige terrorist.

Het opblazen en vermoorden van onschuldige, ongewapende en niet strijdbare burgers is een laffe en laakbare daad, die nimmer het predikaat van vrijheidstrijd kan en mag verdienen, daarom snap ik ook niet dat men bij internationaal erkende en algemeen gekende terroristen een potje gaat staan grienen, dat hadden ze nimmer en nooit kunnen en mogen verdienen.

Dat is legalisatie en erkennen van het kwaad als een goede daad, natuurlijk kunnen mensen in de loop van hun leven veranderen, natuurlijk kunnen er altijd onschuldige slachtoffers tijdens een heftige strijd vallen, maar wie zichzelf verrijkt en zijn eigen volk in armoede laat leven, wie het geweld niet afzweert maar juist promoot, die verdient geen respect en eerbied ook niet na zijn dood.

We gaan van kwaad tot erger, de schimmige transparante lijn tussen goed en kwaad wordt om politiek gewin geweld aangedaan en wie de recente berichten heeft gelezen valt van zijn stoel, met een uitgesproken smoel presteert de minister het te verkondigen dat het lek binnen de AIVD geen grote schade aan de zaak heeft aangebracht.

Het betreft een pas aangenomen Marokkaanse tolk-vertaler die gegevens naar meerdere extremistische groepen heeft doorgespeeld. De AIVD blijkt met succes geïnfiltreerd. Tegen de pers zegt de dienst dat de schade aan het onderzoek 'beperkt lijkt'.

Je hebt intern een lek, die lekt naar de groep waarvan één lid een moord pleegt en roept dan ook nog dat de schade van het lekken beperkt is, zover het onze AIVD dus aangaat is een mensen leven vermoedelijk weinig waard en is men zo gewend geraakt aan het dweilen met de kraan open dat hier iedereen de essentie ontgaat.

We maken ons kwaad, maar de blinde haat die ons tegemoet komt, schuiven we af als een zoveelste incident en trots word vermeld dat men aanslagen heeft voorkomen, maar wie vertelt het aan de slachtoffers die niet meer onder ons wonen, die getrakteerd werden op messen en blauwe bonen, die werden verbrand, die de eerwraak, bloedwraak of fysiek geweld moesten ondergaan.

Van kwaad naar haat, het is slechts een kleine stap, waardoor een gehele maatschappij en verschillende generaties ontwricht en ontworteld raken, we noemen de Duitsers nog steeds de rotmof, ook dat was een sof van veiligheidsdiensten die faalden en politici die voor struisvogel speelden, om van naïviteit en eigenbelang maar niet te spreken.

Wie nu nog meent dat er in den Haag bestuurders van enige importantie en daadkracht aanwezig zijn, kan ze op één hand tellen en helaas, die hebben nu eens niets te vertellen, we staan aan de vooravond van de strijd tegen het kwaad, maar we zaaien en oogsten alleen nog maar blinde haat, want onze overheid, onze diensten en onze bestuurders zijn niet paraat en bagatelliseren het kwaad.