Terecht maakt de mensheid zich zorgen over de steeds maar oprukkende vogelgriep, waaraan ook mensen dood kunnen gaan en is de wereld bezorgd om het gevaar van overdracht van mens op mens met als gevolg een pandemie van ongekende grootte en slachtoffers.
Ik maak me meer zorgen over de stille menselijke pestilentie die als een soort kwaadaardig virus om zich heen grijpt en bijna dagelijks slachtoffers maakt en waar schijnbaar geen kruid tegen gewassen is, maar waar we niet of nauwelijks een antwoord op hebben.
Ik heb het over de steeds vaker voorkomende familiedrama’s waarbij jonge kinderen en zelfs meer en meer baby’s het slachtoffer worden van doorgedraaide ouders, waarbij het langzaam op een epidemie begint te lijken, de logen vallen over elkaar heen om verklaringen te geven en ons te vertellen dat in de geschiedenis wel vaker ouders kinderen hebben gedood.
Wie echter de media volgt, zal het met mij eens zijn dat we meer en meer gevallen van ontspoorde mensen zien dan ooit tevoren, of het nu gaat om ouders, voogden, verzorgers het maakt nauwelijks meer uit, kinderen worden de dupe van een totaal ontregelde samenleving, waar het gezin verworden is tot een consumptief artikel, meer verpakking dan inhoud.
Ouders zijn verworden tot productie eenheden, verdieneenheden volgens het jargon, die omwille van de welvaart beiden de handen aan de ploeg moesten slaan, wilden zij nog kans maken op een woning of meedingen aan de welvaart, kinderen worden overgeleverd aan aanwezigheids fabrieken, die ooit het predikaat school en opleiding hadden, maar waar zij verdronken in de anonimiteit en enkel nog van belang waren voor de behaalde toetsresultaten waarop de scholen werden afgerekend.
Het gevolg is bekend, meer en meer mensen zijn in psychische en sociaal maatschappelijke problemen geraakt en wie niet mee kon verdween in de WAO of de WW en werd aldus een paria, met de moed der wanhoop proberen vele volwassenen te voldoen aan het welvaartsplaatje, maar met de steeds maar stijgende kosten en het missen van enig perspectief op verbetering, slaan de stoppen bij enkelen ineens volledig door.
Leraren hebben nauwelijks nog contact met hun pupillen want hun draaiboeken over omgangs vormen met kinderen verbied hen nauwe contacten, bovendien kennen zij de aan hen toegewezen schare kinderen nauwelijks en ontbreekt hen aan de tijd. Scholen zijn ook al niet bepaald meer de veilige thuishaven naast het gezinsleven, gezien de drugsproblematiek en de vele agressie die op de huidige leer of beter aanwezigheidsfabrieken rondwaart.
De kinderen zijn zoals altijd de dupe, thuis geen welwillend luisterend oor, Pa en Ma zijn te druk met het bijeenschrapen van het inkomen om alle kosten te dekken, wat hen veelal depressief en afgemat na het fileleed en hoge arbeids/productie tempo voor de buis doet belanden of hen verplicht bij- of nascholingscursussen te volgen om hun baan te behouden.
In een overvol land, met te weinig tijd en ruimte voor ontspanning, met een gezinsleven dat allang geen normaal gezinsleven meer is, waar wetten en regels zo op gespannen voet leven met de normale beleving van de vrije mens, is het niet vreemd dat meer en meer mensen agressief gedrag gaan vertonen en zoals zo vaak dat afreageren op de zwakste en dat is dan helaas het kind.
Mishandeling is van alle tijden, maar kinderbescherming en andere organisaties zijn drukker met het invullen van rapporten en verslagen dan met hun feitelijke taak en het kind is weer eens het beroemde kind van de rekening.
Onze maatschappij is vergeven van moord en doodslag, we lezen over groepsverkrachtingen, molestaties, terreur door etnische groepen, maar ook daar loopt de overheid voor weg en bedekt dat met de mantel der blindheid, doofheid en domheid, want men wil maar niet zien dat onze eens zo aangeharkte samenleving verworden is tot een totale woestenij, waarin sociale controle en nabuurschap vervlogen begrippen zijn, het is ieder voor zich en god de mallen. Hulp aan de bedreigde medemens is een levensgevaarlijke bezigheid geworden.
Pim Fortuyn schreef het al in zijn boeken over de verweesde samenleving, de islamisering van onze cultuur en niet te vergeten de puinhopen van paars, maar werd weggehoond als hij het had over de menselijke maat en over de problematiek van de onpersoonlijkheid van onze moderne maatschappij, de politici gaan gewoon door met hun geneuzel.
De mens begint meer en meer rattengedrag te vertonen, de ratrace eis steeds meer slachtoffers en het gevolg is dat mensen afstompen en zich afkeren van deze verloederde maatschappij waarin het individu verworden is tot een dossier of sofi-nummer en kinderen gezien worden als een marketing target of doelgroep.
Het gevolg is dat steeds meer kinderen angstaanvallen hebben, agressief worden, zich verzetten tegen de maatschappij en hun ouders en begeleiders en de volwassenen hun frustraties en mislukkingen afreageren op de onschuldigste van alle onschuld, de kinderen.
Pim had het over een leefbare wereld, een menselijke wereld, maar wij leven in een tijd waarin de mens voor zijn medemens een ware pestilentie is geworden, waar overheden ieder contact met de werkelijkheid en realiteit is verloren en waar politie en justitie alleen nog maar hijgend en buiten adem achter de feiten aanholt en geen adequaat beleid neerzet waarin de mens en de menselijke maat centraal staat, maar de targets het heilige der heiligen is geworden.
Ieder gedood kind is er één teveel, maar de laatste jaren is het een ware vloedgolf van kinderdoding, waarbij ik maar even voorbij ga aan de reeks van dierenkwellingen en mishandeling, ook al een vorm van een verstoorde menselijke geest. Wanneer worden de burgers van dit land wakker en zeggen dat het genoeg is geweest. Wanneer stoppen we met ontsteld en geschokt te zijn en met onze stille marsen en gedenkplekken vol kaarsjes, knuffels en fraaie epistels.
Wanneer zijn we zover dat we eisen dat kinderen weer kinderen mogen zijn en maken van een verweesde samenleving een zorgzame en leefbare samenleving met oog en oor voor het individu. Stoppen we de ratrace, de individualisering en de schaalvergroting en kiezen we voor de menselijke maat en kennen weer de mensen en buren in onze straat.
Het zou een zegen voor de kinderen en de samenleving zijn, welke dokter gaat
de strijd aan met deze pestilentie en neemt het initiatief over van de vermoorde
Pim Fortuyn, zodat de krachten worden gebundeld tegen deze pandemie van moorden,
verkrachtingen, molest en mishandeling, wie maakt Nederland en haar samenleving
weer gezond en bindt de strijd aan tegen deze waan.
Dealers Aanhangwagens | Aanhangwagens | Terrariums | Aanhangwagen | Aanhangwagen Kopen