Ik kan nog wel een aantal kwalificaties opnoemen waarmee je dit heerschap kan duiden, soms is iets overduidelijk en soms diffuus, maar één ding is zeker de man was president van zijn land en was in een oorlog verwikkeld, die meer weg had van een zuivering dan van een confessionele oorlog en alle facetten in zich had van een burgeroorlog.
Nu is oorlog voeren altijd een smerig tijdverdrijf, want er vallen ALTIJD onschuldige slachtoffers, de Amerikanen hebben daarvoor een mooi woord bedacht collatoral damage en daarmee zijn dan onschuldigen ineens aanvaardbare zijdelingse effecten van een strijd.
In een burgeroorlog spelen nog ernstiger zaken mee, wat eens buren waren zijn ineens vijanden en bij etnische en religieuze oorlogen worden de exacte lijnen en grenzen al helemaal diffuus, want dan kan men zelfs op grond van een verdenking tot de tegenpartij te horen op basis van kerkbezoek of het juist NIET bezoeken van een religieuze inrichting verdacht en dus ineens vijand zijn.
Milosevic was een leider van een land in ontbinding en oorlog, daar zijn smerige zaken over en weer gebeurt, men had en heeft het over genocide, concentratiekampen en zuiveringen, zaken die aan beide zijden werden gepleegd en uitgevoerd en die alleen voor elkaar in grootheid verschilde.
De Navo en de VS hebben diverse malen burger doelen en zelfs een colonne vluchtelingen gebombardeerd, wij hebben Sebrenica laten vallen en zijn samen met de Navo mede schuldig aan het debacle en de moord op duizenden mannen, niet dat handjevol onderbewapende manschappen van Dutchbat hebben dat bloed aan hun handen of geweten, maar de verantwoordelijken.
Nu is Milosevic dood, opnieuw zijn er vragen over de oorzaak, gevolg en achtergronden, maar in voormalig Joegoslavië zijn hij en zijn generaals in ieder geval voor veel Serven helden en voor anderen moordenaars, het is maar aan welke kant je staat en wat je blikveld is.
Sadam Hoessein is een erkend moordenaar, maar vandaag de dag vallen er meer doden in de straten onder burgers dan toen hij aan de macht was, trouwens éérst een vriend van het westen tegen Iran en later de erkende vijand van het westen, het kan in de geschiedenis verkeren.
Milosevic was een koorddanser en met een beetje pech of geluk, opnieuw het hangt ervan af door welke bril u kijkt, zal hij straks in de geschiedenis opduiken als de éérste strijder en held tegen de oprukkende Islam of verfoeid worden om zijn misdaden tegen de menselijkheid, afhankelijk van hoe het historische kwartje valt.
Het vreemde is dat als de man zo éénduidig bloed aan zijn handen heeft, de architect van de genocide is en was, het Joegoslavië Tribunaal met alle faciliteiten zo lang nodig heeft gehad een zaak tegen hem te maken en jarenlang nodig had om NIET tot een veroordeling te komen en nu GEEN enkele kans meer heeft het recht zijn beloop te laten, de dader is gevlogen einde verhaal.
Of is dit de opmaat tot allerhande speculaties, want waarom greep men niet in na het éérste bloedonderzoek, waarom liet men de zaak maar voortslepen en was keer op keer de gezondheid van deze man zo cruciaal voor het voortslepende proces, waarom worden er geen heldere en duidelijke persberichtennaar buiten gebracht en wat is de rol van de Russen en de Amerikanen in dit macabere proces in en over de Balkan, om van religies maar niet te spreken.
Diezelfde vragen mogen we ons stellen bij Sadam Hoessein de slager van Bagdad en nu bij de Nar van Teheran, wiens regime ongewapende kinderen de slagvelden opstuurden richting de gas aanvallen van Bagdad en nu atoom wil splitsen voor meer energie of de wereld wil splitsen.
De overwinnaars schrijven de geschiedenis, de helden zijn nog steeds diegenen die historisch aan de “goede” kant staan en de daders zijn zij die “fout” waren, dat is een fenomeen dat helaas te weinig erkend en herkend wordt, want veel misdaden zijn begaan uit naam van “gerechtigheid” en werden heldendaden door de afloop van een conflict.
De wereld is al haar zekerheden kwijt, helden zijn ineens daders, bevrijders bezetters, entiteit en etnische vraagstukken zijn verworden tot banale racistische wij/zij tegenstellingen en religie steekt zijn kop op binnen het democratische proces, waarin de scheiding van kerk en staat ineens niet meer onaantastbaar is en vrijheid van meningsuiting ineens gewogen wordt op basis van gekwetste religieuze gevoelens.
Wie de extremistische aanslagen, moorden en onverdraagzaamheid uit naam van een religie veroordeeld is meteen een xenofoob, racist en fascist, terwijl de leer van die religie meer fascistoïde trekjes vertoond dan alleen een onverbloemde jodenhaat, opnieuw blijken de daders meer bescherming te genieten dan de slachtoffers en steken de correcten het hoofd in het zand.
Voorbijgegaan wordt aan het internationale karakter van deze stroming, vergeten wordt dat in Joegoslavië huurlingen en jihad strijders aan beide zijden wreedheden begingen en vergeten wordt dat in menig Islamitisch land meer bloed vloeit vanwege dezelfde onverdraagzaamheid, minachting van de menselijkheid en wreedheid waarmee binnen deze religie de verschillende stromingen elkaar naar het leven staan, maar tegelijkertijd één gemeenschappelijke vijand hebben en dat is de ongelovige.
In de Balkan danste Milosevic op het slappe koord, we hielpen daar de Moslimgemeenschap terwijl we in Darfur en omliggende streken diezelfde gemeenschap de daden van Milosevic laten doen verbleken in uitvoering en gemeenheid, zonder één hand uit te steken of de daders voor een internationaal tribunaal te slepen.
In diezelfde Balkan is er nog steeds een explosief mengsel en binnen geheel Europa sluit men zijn ogen voor de problemen binnen de eigen landsgrenzen, waarin exact dezelfde ingrediënten aanwezig zijn die vroeg of laat tot een explosie zullen komen en dan niet alleen vanwege een aanslag of aanslagen, maar omdat men geconfronteerd wordt met een nieuw internationaal fenomeen.
We veroordelen democratisch Israël, maar juichen een schijndemocratie van Terroristen toe, we gaven Jasar Arafat een Nobel vredesprijs terwijl hij een exponent van gijzeling, kaping, aanslagen en moorden was en we veroordelen Milosevic voor datgene wat hij heeft gedaan, zo maar een paar voorbeelden die de waanzin van het moment verduidelijken.
Arafat een held en Milosevic een moordenaar, het kan verkeren, zonder dat ik een waarde oordeel neerleg, maar wie pleegde aanslagen op markten met onschuldige burgers, wie blies bussen op en wie beraamd aanslagen tegen onbeschermde en ongewapende burgers over de gehele wereld, enkel en alleen om hun religieuze waan of doelstellingen aan anderen met geweld op te leggen.
Helden, moordenaars en martelaren zij lopen hand in hand het is maar van welke kant je het bekijkt, maar wie enig oog heeft voor de werkelijkheid en realiteit zal tot de conclusie komen dat maat nemen een vorm van kiezen is, de één vecht in zijn land voor een ideaal en de ander wil de wereld aan zijn ideaal onderwerpen, u mag kiezen waartoe Milosevic behoort.
