Keer op keer hoor en zie ik statements dat de erfenis van Pim Fortuyn op één oor na dood is en dat andere partijen de fakkel hebben overgenomen, dat wij slechts een icoon adoreren en dat de ideeën en idealen van Pim Fortuyn niet meer zijn dan een spinsel, een eruptie van ongenoegen, een hype of andere terminologie.
Het is ontegenzeggelijk waar dat na de moord op Pim Fortuyn zijn partij uiteengespat is, deels door eigen onkunde en machtsspelletjes, deels door tegenwerking van media en zittende politiek en deels doordat Fortuynisten een soort van rebellenclub was en in feite zijn.
Pim Fortuyn heeft boeken geschreven, stellingen ingenomen en in heldere taal datgene verwoord dat velen in onze samenleving allang wisten en ervaarden, maar waar ze bij geen enkele politieke partij bij terecht konden.
Leefbaar Nederland trok niet voor niets deze kale en gesoigneerde erudiete persoonlijkheid aan als lijsttrekker, ondanks dat velen hem als relnicht zagen en moeite hadden met zijn leefstijl en geaardheid, hij was de stemmentrekker, smaakmaker en bindmiddel die goed was voor een kolossale verkiezingswinst, want Sjors bleek de voorzitter te zijn van de Rebellenclub, iedereen zag wel iets in zijn uitspraken en stellingen die hem of haar prikkelden om politiek actief te worden.
De leefbaren zagen met lede ogen dat deze Kale Sjors maling had aan partijprogramma’s, maling had aan hiërarchische structuren en besturen, hij was de rebel der rebellen, de aanvoerder van het ongenoegen, de vertolker van niet geuite wrevel, de verpersoonlijking van de Rebels goedlachse Sjors van de Rebellenclub die maling had aan hun bekrompen oude politieke machtsspelletjes en hij pikte van hen het licht van de schijnwerpers, ze werden verbannen tot figuranten en dat was het einde van de Rebel bij de leefbaren.
Als een kwajongen oreerde hij, ik ben de volgende nieuwe Minister President, toen hij gedwongen de aftocht moest blazen, maar wat niemand had verwacht, geheel in stijl van de rebellenclub volgende alle rebellen hem, ieder omwille van zijn of haar eigen motieven, maar allen doordrongen dat Sjors de enige was die de Rebellen kon binden en motiveren.
Binnen no-time werd half Nederland overstelpt met aanplakbiljetten, werden er kieslijsten samengesteld, een organisatie uit de grond gestampt, kwamen overal in geheel Nederland in alle provincies de rebellen tevoorschijn en sloten zich aan, achter de kale rebel, die hen deed lachen, die hen toesprak, vermaande maar vooral hun taal sprak en hun wrevels en ongenoegen begreep en vertolkde.
Haastige spoed is zelden goed is een oud en vertrouwd spreekwoord en ook deze Sjors van de Rebellenclub genaamd Pim Fortuyn besefte dat zijn organisatie wankel en broos was, haastwerk en hij twijfelde aan het succes, maar nog meer aan het vervullen van de hooggespannen verwachtingen, die de mensen aan hem stelden.
De rebel had de media aan zijn voeten, veegde de vloer aan met zijn opponenten, maar de rebel werd ook vogelvrij verklaard, alles was geoorloofd om zijn mega opmars te stuiten, alle zittende partijen deden mee aan de hetze tegen de aanvoerder van de Rebellenclub, bijna alles was geoorloofd en men schroomde niet om de giertanks te ledigen.
Het gevolg was dat de populariteit immens werd, de zetelwinst leek gigantisch te worden, maar de hetze was gelukt en een kogelregen maakte een einde aan een jongensdroom, Pim de aanvoerder van de Rebellenclub was niet meer, levenloos lag hij daar op het NOS terrein, afgeknald als een dolle hond.
De woede en frustratie waren enorm, den Haag sidderde de rebellen kwamen massaal en ook zijn begrafenis was een massaal volksprotest van rebellen die joelden en applaudisseerden afhankelijk wie zich aan de samengestroomde massa toonde.
De verkiezingen werden door de LPF ondanks de moord ongekend groots gewonnen, de bak vol kikkers kwam in de kamer, 28 zetels, 28 rebellen, 28 bijeen geharkte persoonlijkheden zonder leider, zonder structuur, zonder een adequate organisatie, dat was het begin van het einde, de 1.600.000 rebellen misten Sjors, ze misten zijn leiding, zijn visie en zijn persoonlijkheid, maar rebellen waren het en blijven het.
De LPF is uiteengebarsten, veel politici trachten in navolging van Sjors de rebellen te binden, maar ja hoe vang je rebellen, hoe bind je ze, trouwens het is bekend dat er meer rebellen zijn, want buiten die 1.600.000 rebellen die op de vermoorde Pim hebben gestemd, zijn er ettelijke die dat niet deden, maar wel op een levende Pim zouden hebben gestemd.
De rebellen zijn verdeeld, ze zijn echte rebellen, ze vormen kleine piraten clubjes, ze organiseren zich maar verlaten net zo gemakkelijk de nieuwe clubs, op zoek naar een nieuwe rebellen leider, een nieuwe Sjors die hun ongenoegen, hun onvrede en hun problemen kan verwoorden, die weer als bindmiddel en vaderfiguur leiding geeft aan de massale en totaal verdeelde rebellenclub.
De nachtmerrie van de zittende politiek is dat deze rebellen zich verenigen bij een nieuwe club die de aanval opent op hun bastion van politieke regenteske correctheid en dat zij een nieuwe leider, een nieuw icoon vinden die opstoomt naar den Haag en de heilige huisjes omtrapt en de mores in het Haagse veranderd en op zijn kop zet.
In dat licht is daar de ijzeren dame, Rita de kernachtige, Rita het nieuwe symbool van een rebelse samenleving, maar helaas Rita is geen voorzitter van de rebellenclub, zij is slechts een uithangbord van een regenteske partij die in haar een stemmentrekker zien, een antwoord op de slinkse streken van allochtonen rattenvanger Bos en de in hun ogen gevaarlijke rechterzijde bemand door de Rebellen Wilders en Pastors, dat zij deze losgeslagen bende kunnen organiseren.
Niemand weet wat er gaat en staat te gebeuren, maar één ding is zeker, de rebellen van Sjors beter bekend als Pim Fortuyn zijn dakloos, zij zijn verweesd, zoals hij dat zo mooi verwoorde in zijn boek, maar ze kunnen op ieder moment toeslaan, zich organiseren en dat mijn waarde lezers is datgene wat de politiek angstig maakt, ruim 2 miljoen rebellen of meer die zich verzamelen en de macht van de zittende politiek aanvallen.
De rebellen ze zijn verdeeld, maar de politici houden wel degelijk rekening
met ze, want rebellen zijn namelijk onvoorspelbaar, ze kunnen van de éne
op de andere dag ineens besluiten wie ze volgen, maar ook zich in één
klap massaal afkeren, ze kunnen zonder demonstraties demonstratief op een partij
stemmen, ongeacht de signatuur, zoals het rebellen betaamt. De grote rebel is
niet meer, maar zijn rebellen zijn opstandig, wispelturig en onvoorspelbaar
en dat mijn waarde rebellen weten de dames en heren.
