Waar zijn ze gebleven de rooie vrouwen, met hun ban de BH, gelijke rechten voor man en vrouw, waar zijn de Simon Kenau Hasselaar’s heen gegaan, u weet wel die strijdbare vrouwen die de mannenwereld van na de tweede wereldoorlog eens goed doordrong van de capaciteiten en rechten van de vrouw.
Je zag ze vooral bij de socialisten, vandaar de rooie vrouwen, met hun rode rozen op de barricaden voor de rechten van de vrouw, baas in eigen buik, weg met het aanrecht, strijdbaar voor de positie van de vrouw in de maatschappij.
De dolle mina’s zijn dulle mina’s geworden, want ze staan erbij en keken erna, hoe al hun strijdpunten verkwanseld zijn geworden aan de multicul. Uithuwelijken is geen item om de straat op te gaan, het hoofddoekje je hoort geen mina klagen, besnijdenissen en maagdvliescorrecties om de dominante man te behagen, geen enkele mina stelt nog vragen.
Meisjes die ondergeschikt aan de man, trouwhartig hun studie verbreken, het deed voorheen menig mina pardoes verbleken, je lichaam verhullen in royale mini tenten, al dan niet voorzien van wat kijkgaas, mina haar naam is ineens de overbekende haas, alles waar zij voor streden is ineens een grijs en grauw verleden.
Mannen en vrouwen zijn ineens ongelijk, vrouwen dienen zich niet zonder begeleiding op straat te begeven, anders zullen zij ineens wat beleven, op zijn minst zijn wat verbale beledigingen hun deel, waar zijn de mina’s die vochten zich scheel, tegen de arrogantie van de man, maar weten de mina’s veel, ze zijn een deel van de Allochtonen partij en staan netjes samen met hun allochtonen zusters ineens weer achteraan in de rij.
Een Imam die een vrouw de hand weigert te geven, ach toen had de man wat kunnen beleven, de mina’s hadden hem met hun BH’s om de oren geslagen, er kwamen vast en zeker kamervragen, maar nu komt er geen enkele rooie vrouw in woedend protest opdagen, de vrouwenbeweging is dus al feitelijk verslagen.
Nederland vrij en liberaal, Nederland democratisch en sociaal, het zijn geworden loze kreten, want de mina’s zijn hun idealen vergeten, zij accepteren ineens dat binnen grote groepen de mannen weer regeren, nee zij gaan niemand meer eens ludiek of fanatiek beleren, zij laten de onderdrukking van de vrouw ongestraft door zweren.
Gescheiden klassen voor jongens en meisjes, de mina’s zingen geen protestwijsjes, onderdrukking van de vrouw, het laat de strijdbare mina’s lauw. Het weigeren van een vrouw die geen hoofddoekje dragen wou, ze stond bij de mina’s alleen en in de kou, want de rooie vrouwen zijn hun dogmatische leider trouw.
Geen oproer, geen barricaden, geen demonstraties, geen massale beweging, maar wel geneuzel over integratie en verschil in culturen, het zal de mina’s straks bezuren, dat ze deze misstanden voort laten duren, maar ja zij hebben even geen tijd voor een vrouwenstrijd.
De mina’s moeten hard aan de bak, want het inkomen kan manlief alleen niet meer verdienen en zonder de vrouw haar baan is het bestaan om te grienen. De crèche en kinderopvang kosten handen vol geld en zonder hoofddoekje ben je als onafhankelijke vrouw gauw uitgeteld.
Want voor de westerse vrouw gelden wel de normen van dit land, zij moeten aan het arbeidsproces deelnemen, anders is het financieel wenen, de hypotheek of huur moeten worden betaald en hun inzet en medewerken is door de almachtige overheid zo bepaald, zij worden gedwongen vanachter hun aanrecht weggehaald.
Een goede meid is op haar toekomst voorbereid, was de leuze uit een verleden tijd, maar niet voor de allochtone bruiden, niet voor de fanatieke hoofddoekjes, die hebben alle tijd voor familiebezoekjes, lees het maar na in uw krant, het mag allemaal in het knotsgekke Nederland.
De traditionele Nederlandse jeugd deelt mee in deze wrange emancipatitie vreugd, zij ontberen de moederlijke steun, worden overgeleverd aan vreemde oppassers, kinderopvang, na- en voorschoolse opvang, ontberen de warmte van het gezellige thuis, ze leven als een gekooide grijze muis, in groepsverband met een professionele begeleider die houden soms hun handen niet thuis en is de opvang ineens een stuk minder aangenaam en pluis.
De allochtone jongeren komt wel in een traditioneel thuis, maar ontdekt ineens dat pa en ma een andere kijk hebben op het westerse leven, waarover ze op school les geven, dus ook die ontspoord, maar van de dulle mina’s nog steeds geen woord.
Nederland is snel veranderd, ooit een land van liberale sociale geesten, die hielden van het verleggen van hun grenzen, nu verworden tot een land van bekrompen beesten die de tijden van de middeleeuwen wensen, die haat en geweld prediken, homo’s en vrouwen onderdrukken, maar geen enkel woord van protest, zo is een mooi land deskundig verpest.
Haat en nijd, argwaan, dat is het nieuwe bestaan van het eens zo tolerante Nederland, men leeft niet meer samen, zelfs niet naast elkaar, maar tegen elkaar en raar maar waar, de bakermat van de dolle mina’s de Partij van de Allochtonen opteert voor het nationale leiderschap en geeft ineens niets meer om de zo bevochten emancipatie hap, maar voor dulle mina is dat geen geestelijke klap.
Dulle mina is verworden tot een racend monster, dat zich vanuit haar huis haast naar de crèche, of opvang of school en dan naar het werk, eerst in de file staan, dan naar je baan, om vervolgens weer gehaast dezelfde weg omgekeerd terug te gaan, daarna snel boodschappen doen, eten koken en ’s avonds tijd inplannen voor het sociale leven, nee dolle mina heeft even geen tijd, dulle minna stopte de strijd, ze is bezig met haar strijd voor het naakte bestaan, ze heeft een complexe baan.
Dus al sluipend keren oude tijden weer, de baan, het bestaan worden bepaald door de heer, een heer met een baard, een boezeroen als weleer, alleen van andere snit, waar een vreemd geloof in zit, vrouwen worden gewezen op hun taak, zijn keren weer tot het enige recht, het aanrecht en zo was het gevecht van dolle mina een loze strijd uit een recente tijd en raakt de vrouwen emancipatie binnen deze gemeenschapen in het slop, maar dolle mina komt voor hen niet meer op.
De rode vrouwen, ze kakelen mee met de rode opperhaan, ze vrezen voor het partij voortbestaan, dus verworpenen der aarde verenigt u en schaar u onder de vleugels van Wouter Bos, zo is dan de allochtone vrouw de klos en sleept zij haar westerse vrije zusters mee in het devote gedrag, waar je een man geen hand, geen blik geven mag.
Oh Nederland eens vrij en liberaal, mijn vaderland ooit frank en vrij, verlicht
als in een gedicht, is voor vreemde gewoontes gezwicht en zo ging het boek van
de dolle mina’s zonder enig protest dicht en verwerden zij tot dulle mina’s
met een verborgen gezicht.
