De 6e mei is weer voorbij en velen hebben op hun eigen wijze de moord op Pim Fortuyn herdacht of onder de aandacht gebracht, maar één ding is wel weer duidelijk geworden, men schijnt niet tot een éénheid in herdenken/gedenken te kunnen komen, waardoor een oude en wijze uitspraak, met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig, bewaarheid wordt.
De erfenis van Fortuyn is een versnipperde landkaart van bloedlijnen en groeperingen geworden, waarin velen strijden om de titel ware vrienden of vertegenwoordiger(s) van het erfgoed van Pim Fortuyn, men noemt zich fortuynisten of vriend(en) van Pim en zo rijdt men elkaar in de wielen en maakt de erfenis tot een bezoedeling van ruzie en gekrakeel.
Oh het zijn allemaal goed bedoelde en gemotiveerde mensen, allen hebben de nagedachtenis van Pim en zijn idealen hoog in het vaandel staan, allen voelen zich geroepen om zijn naam en idealen levendig te houden en allen zijn ervan overtuigd dat zij en zij alleen recht hebben op de titel van ware Fortuynist of vriend(en) van Pim of minimaal de vertegenwoordiger(s) te zijn van zijn erfgoed, wat dat dan ook volgens hen moge wezen.
Men organiseert bijeenkomsten, tochten, men gaat naar een graf, in Provecano of Driehuis, men gaat langs bij zijn laatste huis, of gaat naar het beeld van Pim, men zorgt voor fraaie woorden verpakt in een mooie zin, met belangrijke gasten en men betitelt anderen als rare kwasten en zo is men dan onbewust bezig de gedachtenis te bezoedelen en te belasten.
Wat mij nog steeds verbaasd is dat na al die jaren men schijnbaar nog steeds niets heeft geleerd, dat men niet beseft dat door deze onderlinge strijd men in feite de nagedachtenis besmeurt, dat menig aanhanger van de idealen van Fortuyn dit mateloos betreurt en dat juist door dit gekrakeel en versplintering men afbreuk aan de herdenking doet.
Men klaagt op fora en in de media steen en been, dat anderen de erfenis besmeuren, dat anderen nog steeds de zaak traineren of sterker nog de aanhangers van Fortuyn demoniseren, want slinks lacht in zijn vuistje, men presenteert aan het grote publiek een etterend puistje, geen daadkrachtige en gemotiveerde groep, maar verdeeldheid, ruzie en kinnesinne want ieder voor zich wil de titel van ware vriend(en) winnen en zo kunnen de vijanden van Pim aan deze verdeeldheid gemakkelijk garen spinnen.
Is het nu zo moeilijk voor politici, kamerleden, partijvertegenwoordigers, vrienden of groeperingen die zich verwant of betrokken voelen bij de idealen en ideeën van Pim Fortuyn slechts één keer per jaar hun aversie en tegenstellingen opzij te zetten en zich als één man in te zetten voor een waardige herdenking van de moord op de vrijheid van het woord.
Kan men niet éénmaal per jaar gewoon één grote herdenking organiseren, zonder titel of persoon als vriend van, maar als comité, zodat alle mensen, van alle gezindten en bloedlijnen in gepaste eerbied en zonder ego’s kunnen deelnemen aan een waardige herdenking van een moord, zoals het fatsoenshalve hoort en zodat heel Nederland kan zien, dat Pim Fortuyn meer nagelaten heeft dan een stel kikkers in een kruiwagen die elkaar belagen.
Nee, ik beschuldig niemand, wijs niemand aan, want ieder zal het met de beste bedoelingen hebben gedaan, maar het herdenken van een groot man, verdient meer dan wat versplinterde acties, wat individuele reacties, zou het niet mooi zijn als allen die zo begaan zijn met de nagedachtenis van Pim Fortuyn, zich eens zelf wegcijferden en vanaf nu elkaar de hand reiken om zo een basis te leggen voor een imposante herdenking waar iedereen met elkaar het verdriet, pijn, woede en frustratie kan delen en niemand meer de show wil stelen.
Zou het mogelijk kunnen zijn, dat dan van heinde en ver, mensen gezamenlijk met bussen of eigen vervoer, ongeacht hun huidige politieke signatuur of bloedlijn, er dan eens massaal in eenheid samen kunnen zijn
Zou het kunnen dat men nu eens geen aandacht schenkt wie het organiseert en wie de beste of meeste vriend is, maar dat men nu al samen een modus zoekt wat de volgende keer dan eindelijk eens een echt en eclatante herdenking boekt.
Zou het kunnen dat de “vrienden” de strijbijl begraven en zich richten op dat éne belangrijke doel, namelijk één grootse herdenking, voor alleman en iedereen, bekende of onbekend, gevierd of verguisd, gewoon de moord op onze voorman, onze politieke leider passend te herdenken en te laten zien, dat wij allemaal vrienden van PIM zijn of hem beschouwen als onze geliefde en gewaardeerde vriend en dat dat niet exclusief voor één selecte groep is.
Ach het zou zo mooi zijn, als mensen eens hun eigen ik terzijde schoven, als men eens niet met vingertjes naar elkaar wijst, als men eens niet probeerde elkaar oortjes af te snoepen en te roepen wie de echte vriend of volgeling is, maar gewoon gezamenlijk een brute en bizarre moord te herdenken en aandacht aan de werkelijke problemen schenken.
Een groot man zei ooit; “I had a Dream”, ja ook ik heb een droom, een droom waarin alle mensen die deze moord verafschuwen samen in stilte de plekken kunnen bezoeken, ééndrachtig in hun afschuw, ééndrachtig in hun bewondering voor Pim, ééndrachtig in hun ideaal van een vrij land met de vrijheid van spreken, de vrijheid van het woord dat zo beestachtig gruwelijk werd vermoord.
We hebben een jaar de tijd, we hebben een jaar om ons te bezinnen, we hebben één jaar om samen de volgende herdenking daadwerkelijk als vrienden van Pim te herdenken, want het gaat niet om onze onderlinge verhoudingen, onze bloedlijnen of lidmaatschappen, het gaat om de moord op een groots mens, geliefd en verguisd door velen, maar ook gescandeerd ooit door duizenden kelen, Pim we zullen je nooit vergeten, dat wil ik de vrienden even laten weten.
Het is zo simpel, maak een comité, iedere groep doet daar dan aan mee, bedenk een route, plekken om even gezamenlijk een moment stil te staan, soms met woede maar vaak met een traan, leg bloemen, gedichten of maak een foto en zo kunnen we in één grote optocht van betrokken mensen langs alle gedenkwaardige plekken gaan. Laat vanuit Noord, Oost, Zuid en West bussen rijden en mensen oppikken om zo vanuit het hele land samen in ééndracht Pim te gedenken. Geen sprekers, geen bobo’s, geen nono’s, gewoon een stille bedevaartstocht.
Met aan het einde één grote zaal, ergens voor allemaal, daar mogen mensen spreken, hun mening, opinie of boodschap uitdragen, daar kunnen we gezamenlijk het verdriet en de pijn samen dragen, dat is wat ik aan de vrienden wilde vragen en mocht dat lukken, ik zal nooit meer over de herdenking klagen.
