In de media maar ook op heel veel fora, valt men over de poppetjes, vooral de leegstroom van de tweede kamer wordt breeduit gemeten en men besteed ruim aandacht aan de lijsten van de diverse politieke partijen, vooral als mensen stampij maken en zich terugtrekken of overstappen, dan is het nieuws en heeft de media en de fora hun meningen klaar.
Waar gaat het over, gewoon over mannetjes en vrouwtjes die binnen het kader van een politiek concept op een lijst komen te staan, binnen de confessionele traditionele gevestigde partijen is dat een soort van vast ritueel.
Men neme een bekende politicus/politica die bij het grote publiek en de media meer of minder goed ligt, (lees publicitair/populair is), vervolgens plakken we daar wat bekende namen aan vast en binnen de divers kaders van de landelijke vereniging laten we nieuw bloed doorstromen.
Nou ja, nieuw bloed, het is en zijn mensen die door de respectievelijke partijen gescreend zijn, ze hebben ze als het ware voor gegaard/gekookt, zodat ze binnen de partijdiscipline en achterban bepaalde delen van het electoraat aanspreken en zo een breed mogelijk appel op de kiezer/achterban verzekeren en men calculatief de meeste stemmenwinst kan realiseren.
Zo zagen we bij de VVD de twee tegenpolen Rita en Mark om het leiderschap strijden, waarbij de stemmentrekker Rita het verloor van de partijlieveling Mark, niet dat het ook maar iets uitmaakt, want noch Rita noch Mark schrijven het partijprogramma of bepalen de koers, dat doen de daarvoor aangestelde personen en organen binnen deze gevestigde partijen.
Ook bij de anderen werkt dit mechanisme, waarbij alleen bij de SP Jan Tomaat voor alles en iedereen praat, hij is de onbetwiste leider en kapitein en stuurman van deze club en de rest heeft naar Jan zijn pijpen te dansen, anders is er het gat van de deur geheel conform de partij dictatuur.
Men schrijft dikke verkiezingsprogramma’s, die ook weer niet te veel mogen afwijken van de partijprogramma’s, men schuift met bedragen, kijkt naar de waan van de dag en men plant op enkele maatschappelijke problemen hun vlag, daarmee claimen zij dan hun recht voor het politieke gevecht.
Zo gaan ze dan de verkiezingsstrijd in, geheel conform een vast patroon, want eerst komen de presentaties van de verschillende programma’s, die uiteraard door de tegenstanders onderuit worden gehaald als zijnde totaal verkeerd, dan worden de kieslijsten gepresenteerd, opnieuw een hoop geneuzel over wie waar staat, we er bijkomt of weggaat, daarna de debatten, u weet wel die leuke TV shows, waarin de dames en heren elkaar publiekelijk mogen afkatten.
Het theater vind zijn ultieme beslag als men uiteindelijk na de verkiezingen weet wie, met wie regeren mag, dan worden alle verkiezingsprogramma’s en schone beloftes op de vuilnisbelt gegooid, want men is dan gehouden aan het regeerakkoord, een soort van overeenkomst, waarbij men alle fraaie slogans en beloftes in de uitverkoop doet, omdat we nu eenmaal een coalitie moeten vormen en dus doet men water bij de wijn en maakt van een sprankelende drank een tafelazijn.
Ook dat is niets nieuws, dat doen ze al decennia lang, men maakt lijvige documenten, die men aan het volk als ware standwerkers loopt uit te venten, maar waar het om gaat is de macht, wie mag straks welk departement beheren, wie mag straks met wie regeren, wie graait de meeste centen.
Niet dat er ook maar iets veranderd, want voordat de nieuwe baasjes hun ambtenaren zover heeft dat die hun beleid ondersteunen horen we dames en heren al kreunen en hun bekende rituele klaagzangen opdreunen. Het tij zit tegen of juist weer mee, die ene wetswijziging heeft iets meer complicaties als men had gedacht, of de eerste kamer ontneemt het de kracht en mocht dat allemaal nog meevallen, dan komt het Brusselse spook en die stuurt een signaal van zwarte rook en is de overheid van Nederland weer een tijdje van de kook of is er wel een ander spook.
Na eerst een jaar van inwerken, aftasten en zoeken gaat men proberen wat winst te boeken, maar na nog eens 2 jaar overleggen, vergaderen, commissies instellen en vooral oreren, u kent het wel uren en dagenlang delibereren, heftige debatten die niemand meer kan bevatten, interpellaties en verkeerde interpretaties wordt dan luid kakelend een koekoeksei gelegd en dan is het weer de hoogste tijd voor de aanloop naar een nieuwe verkiezingsstrijd en herhaalt het hele circus zich.
Zo is een land dan overgeleverd aan immens leger van bedilzieke ambtenaren die met een oerwoud aan dikke naslagwerken vol van regels en verordeningen, uitzonderingen en uitzonderingen op de uitzonderingen op de wetten en decreten de echte waarde van ons bestaan doen vergeten.
Niet de burger staat centraal, niet de menselijke maat, nee dat is juist wat men haat, maar de regels de punten en de komma’s zijn heer en meester en de politiek, ach die is al jaren meer dan doodziek, het kwartje van jokkebrok Kok, of belubberd door Lubbers, veracht door v. Aght of kriegel van Wiegel, het maakt allemaal niets uit, ze zijn alleen op eigen eer en glorie uit, niemand die hen terug fluit.
We roepen om een daadkrachtige leider, maar we krijgen een marionet, we hopen op een daadkrachtig kabinet, maar we krijgen een rariteiten kabinet, die na hun termijn uitvliegen naar goed betaald banen, of hun welverdiende wachtgeld opstrijken en Nederland zit na iedere regering weer met een last vol lijken, waarna er een nieuwe ronde start, met nieuwe poppetjes, nieuwe namen, nieuwe kansen, die straks weer op het binnenhof als vale klerken hun rituelen dansen.
Men belooft gouden bergen, die doet dit en de ander doet dat, maar de vele miljarden die men bij de burgers en de bedrijven jaarlijks ophaalt verdwijnen steevast als sneeuw voor de zon, omdat men weer eens een nieuw stokpaardje verzon, een nieuwe bodemloze put, meer blauw op straat die aan het bekeuren slaat, meer werkgelegenheid alleen niet in deze tijd, meer zorg en opvang, alleen is het jammer dat het er nimmer van kwam.
De nieuwkomers zijn dromers, zij geloven nog in iets te kunnen veranderen, maar alleen als er een revolte zou komen dan zouden hun dromen uit kunnen komen, maar ze zijn niet in staat om al die kleine koninkrijkjes bij politie, justitie, verkeer en waterstaat en al die andere departementen te slechten, ze voeren slechts schamele achterhoede gevechten.
Want mijn waarde lezers de macht in dit land is uitstekend verdeeld, op alle posten en in alle geledingen hebben de confessionelen hun vazallen op sleutelposities gestationeerd, zo worden wij niet door regeringen, maar door machtsblokken geregeerd, zij hebben toegang tot de opleidingsfabrieken, de vinger aan de pols bij de gezondheidszorg, hun macht reikt tot ver in de redactiekamers van de media en in het gehele land beschikken zij over lokale krachten die loyaal zijn aan hen die hun aan een bestuurlijke of controlerende baan en vette subsidies brachten.
Democratie, de wet der grote getallen, wie daar de strijd mee aan wil binden
zal al snel zijn Waterloo vinden, want ze hebben machtige vrinden, invloedrijke
netwerken, die zorgen dat men de nieuwkomers hun macht zal inperken en helpt
dat niet, ach geen verdriet, dan is er altijd wel een idioot die onverwacht
een kogel schoot en dan is de gevaarlijke tegenstander ineens van pas dood.
