Ons land is een welvarend land, maar als ik de kranten lees en de SP samen met de PvdA moet geloven, zijn we een land van minima, leeft een groot gedeelte van ons land aan de rand van het toelaatbare en moet er meer solidariteit en nivellering plaats vinden, zodat de rijken wat armer worden en de armen minder arm.
Nu is armoede een relatief begrip, want als u wel eens op de Filippijnen, in Zuid Amerika of in Azië bent geweest, om er maar een paar te noemen, en de daar geldende norm voor armoede afzet tegen die in ons kaasstolpje dan zou je je haast gaan schamen voor de kreet armoede in Nederland.
Maar goed, als je je kinderen niet te kort wilt doen en hen wilt voorzien van de juiste kleding, hun eigen mobieltje,(wat is een kinderleven zonder MSN), de nieuwste Nintendo en ook zelf toch af en toe wat nieuws wilt aanschaffen, dan is de gemiddelde uitkering niet toereikend en ben je arm, zeker als je bezwijkt voor de “goedkope” leningen, op krediet koopt bij de postorder bedrijven en die nu kopen later betalen aanbieding echt niet kunt laten lopen.
Ooit spaarden we voor een grote uitgave en als we dan het geld hadden, dan ging je eerst eens na wat je nog meer kon en kunt doen voor die zuurverdiende en bijeengeschraapte centjes, voordat je het uitgaf, dus impuls aankopen deed je niet of nauwelijks.
Beleggen was iets voor welgestelden die een veer konden laten als het op de beurs eens tegenzat en op vakantie gaan deed je van je vakantiegeld en niet van een lang of kortlopend krediet of door rood te gaan staan, want je wist dat je de rekening gepresenteerd kreeg met rente en kosten, ooit was er een conferencier die er een hit mee scoorde, lenen, lenen, BETALEN, BETALEN.
Onze slinkse politici hadden bedacht dat als de mannen wat minder lang gingen werken, dat dan de vrouwen konden gaan participeren op de arbeidsmarkt en zo konden ze dan samen een ruimer inkomen verwerven, een goede meid was op haar toekomst voorbereid, maar terwijl de man in minder uren exact hetzelfde werk als voorheen moest afleveren, kwam moeders tot de conclusie dat koopjes halen, tijd voor eten koken en de kinderopvang ineens een kostbare aanslag op haar verdiensten waren en dus bleek werken, zelfs samenwerken, minder lucratief als de politiek ons had doen geloven en ondanks alle beloftes, bleek NIET werken lucratiever dan wel werken.
Kinderen gaan al vroeg naar de crèche en vandaar stromen ze door naar de basisschool, aldus opgevoed en opgevangen door “professionele” krachten die gediplomeerd druk bezig zijn hun verslagen, hun rapportages en hun targets te maken en te halen, opgelegd door dure managers die zich ontplooiden als kosten/baten analytici en bedenkers van teambuilding, groepsdenken of ander leuke en vooral Engelstalige terminologie met slechts één doel, zichzelf zo duur mogelijk te positioneren en te kwalificeren, hetgeen dan weer goed uitkwam bij de volgende loonronde.
Kinderen werden van individuen ineens doelgroepen, ze moesten voldoen aan tests, die niets zeggen over de werkelijke individuele capaciteiten en kwaliteiten, maar alles over de door de managers en ambtenaren bedachte meetfactoren of de school wel voldeed aan de norm.
Zo verweesde generatie na generatie tot een samenleving die enerzijds aan alle kanten gereguleerd is door regels en wetten, door subsidies op van alles en nog wat, een enorm belastingstelsel, maar waar sociale vaardigheden en controle, jawel de moeders die ooit opletten wat de kinderen buiten deden, die ze wegbrachten en ophaalden, die er waren als ze uit school thuis kwamen en hun emoties konden kanaliseren en tijdig konden ingrijpen, vervangen werd door groepsgedrag en meer en meer individualisatie, anonimiteit en geestelijke armoede.
Het kind in Azië, of Zuid Amerika mag dan financieel stukken minder te verteren hebben dan onze kinderen, ze hebben nog een jeugd, veelal ouders en familieleden die er voor hen zijn en op straat en thuis wordt hun fantasie geprikkeld om van niets iets te maken en samen met anderen te spelen en zo te leren delen, terwijl er geen enkele duurbetaalde manager aan te pas komt.
Nee ik bagatelliseer de ellende in sommige Nederlandse gezinnen niet, maar enige relativiteit zou wellicht niet misplaatst zijn, want met dank aan onze overheid zijn bijna alle werknemers gesubsidieerd, of ze het willen of niet, krijgen werklozen en zelfs daklozen een uitkering of opvang en zorgen gemeentes voor illegalen, die wij dus indirect weer uit eigen zak betalen.
Zolang men bij voedselbanken letterlijk met de auto in de file staat, dan mag je je afvragen waar hebben we het over, we klagen steen en been, onze slinkse regenten wakkeren dat geklaag graag aan, want zolang er verworpenen der aarde zijn kunnen zij opkomen voor de zwak(st)en in de samenleving, die ze feitelijk zelf creëren.
Dat grote delen van de immigranten zich verzamelen in schotelwijken en aan de zelfkant terecht komen, is ook een gevolg van het ruimhartig uitdelen van uitkeringen en het afschuiven van ongeschoolden naar de ziektewet en vervolgens de wao om uiteindelijk in de bijstand te belanden, maar met hun kinderrijke gezinnen en een levensstandaard die vele malen hoger is dan in hun gebieden van herkomst voelen zij zich de koning te rijk.
Hun kinderen echter voelen zich buiten de samenleving geplaatst, ze zijn als ze op vakantie zijn in de landen van herkomst de rijke patsers, maar in Nederland paria’s omdat ze de school niet afmaken, hun heil zoeken in straatbendes en door de overheid in de watten worden gelegd, want men is bang voor religieuze escalatie naar terreurgroepen en dus pampert men door.
Als je als immigrant met je wortels in het land van herkomst blijft, thuis leeft alsof je nog steeds in een andere cultuur verblijft, de TV alleen afstemt op het thuisland, je kinderen opvoed volgens de oude culturele waarden, ja dan ontstaat er een situatie waarin er een enorme kloof tussen gemeenschappen ontstaat, vol wanbegrip, vol afkeer en vol afgunst.
Men doet niet mee aan het moderne betalingsverkeer, mag geen geld sparen of lenen tegen rente, brengt de achtergebleven familieclans ieder jaar cash geld en zo gaat men letterlijk met de rug naar de Nederlandse cultuur en samenleving staan en dan vindt men het vreemd dat men niet geschikt is voor een baan of moet leven in een getto bestaan.
Ook de Nederlanders hebben zich massaal een oor aan laten naaien, we kochten huizen met gedrochten van hypotheken, waarin men speculeerde op het stijgen van de beurs, maar waar de hypotheekverleners letterlijk hun zakken vulden met verborgen kosten en verzekeringen, dus als de hypotheek aftrek ter discussie komt en de zeepbel van de huizenmarkt uiteenspat, ja dan zullen er velen zeer velen in een enorm gat vallen.
Maar ja, de overwaarde was zo leuk om een chalet voor in de tuin te kopen, of een nieuwe keuken, een mooie vakantie of een nieuwe heilige koe, want van lenen werden we schijnbaat niet moe en zo verwerd een spaarzaam volk tot een consumptie volk, dat zich massaal stortte op het nu kopen en later betalen, we trokken wat af en vergaten dat je een gulden/euro maar één keer kunt uitgeven.
Zo verarmde een eens traditioneel onafhankelijk gezinsland tot een land vol afhankelijken, die gewild of ongewild hun hand moeten ophouden en die tussen overheid, banken en verzekeraars worden uitgeperst, gestraft worden voor hun inspanningen en geconfronteerd worden met een uiterst onbetrouwbare overheid, die keer op keer hun rechten en toegezegde beloftes afbreekt of verbreekt, ja zo werd Nederland mijn Nederland een arm Nederland, arm van geest en middelen.
