Ooit waren ze onontbeerlijk voor de scheepvaart, het staande en lopende tuig was van geslagen touw en kabels gemaakt, later versterkt met staaldraad en tegenwoordig nagenoeg allemaal vervangen voor kunststof materialen.
Oude zeilschepen, zoals windjammers, maar ook schepen van de bruine vloot, platbodems gebruiken nog steeds het ouderwetse touwwerk en zijn er ervaren tuigers bezig al het materiaal te onderhouden of schepen te voorzien van nieuw tuigage.
De essentie van knopen en splitsen was om touwverbindingen te maken die enerzijds sterk waren, touwen konden verlengen, reparen, beschermen of vastzetten, die grote krachten moesten kunnen verdragen en toch relatief gemakkelijk dienden losgemaakt te kunnen worden in extreme omstandigheden.
Tegenwoordig zijn het vaak alleen nog professionele tuigers die de vaardigheden bezitten om grote schepen te tuigen en te onderhouden, maar ook de waterscouts van de padvinders maken nog steeds gebruik van de eeuwenoude techniek van het knopen en splitsen.
Ik zal hier meerdere pagina’s aan gaan wijden, maar voor alsnog staat hier één van de vele knopenborden die ik ooit heb gemaakt.
Hier een afbeelding van één van mijn knopenborden, ik maak ze in verschillende vormen, van heel fijn en uitgebreid tot grove stevige robuuste.
Een overblijfsel van mijn jongensjaren waarin ik 6 jaar heb gevaren en waar de liefde voor dit materiaal is ontstaan en me altijd is bijgebleven.
