Het verzamelen van antiquarische modellen is nog moeilijker. Een
van de bekendste modelbouwers uit de jaren vijftig en zestig verzamelde en maakte
zelf modellen van seinlantaarns, stuk voor stuk fraai gedetailleerd en authentiek.
Deze man was een deskundige op dit gebied. Hij moet zeker ook beschouwd worden
als modelspoorverzamelaar, ook al zal een verzameling seinlantaarns bij de beginnende
hobbyist bevreemding wekken.
Anderen verzamelen catalogi, brochures, reclame-materiaal van modelspoorfabrikanten
of zelfs de dozen waarin de modellen verpakt zaten. Sommigen verzamelen alleen
de voertuigen op de weg van een bepaalde spoorwegmaatschappij, anderen richten
hun aandacht op seinhuisjes of andere gebouwen bij het spoor. Dit kan allemaal,
want de infrastructuur van de spoorwegen kent evengoed een bepaalde ontwikkelingsgeschiedenis
als de treinen zelf.
Dit maakt de modelspoorbouw als geheel een zeer veelzijdige hobby, want ook
de echte spoorwegen zijn voortdurend in beweging, het oude verdwijnt en wordt
vervangen door het nieuwe. In miniatuur wordt echter alles bewaard, van locomotief,
rijtuig, seinhuisje tot spoorboom, waardoor iedereen kan zien hoe het vroeger
was.
Weinig mensen hebben ooit de echte rocket-locomotief van Stephensons uit 1829
gezien (hij staat nu, in zijn laatste, gewijzigde vorm in het Science Museum
in Londen), maar iedereen die ooit een model van deze locomotief heeft aanschouwd,
herkent onmiddellijk de pracht van deze loc. Het verzamelen van trein-modellen
en alles wat daar bijhoort, is kortom een manier om het verleden aanschouwelijk
te maken.
Elke verzameling is dan zo een kleine minatuur spoorwegmuseum.
Verpakt in de originele doos
is zo'n model vaak veel meer waard voor de verzamelaar
